«Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣΚΑ-fallimento» του Κώστα Λογαρά
από το «ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ» σε Σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου
Το έργο και η παράσταση δημιουργήθηκαν κατά παραγγελία της «Πολιτιστικής
Πρωτεύουσας της Ευρώπης – Πάτρα 2006», όμως δεν είχαμε την ευκαιρία να το
παρακολουθήσουμε σε κείνη την πρώτη του παρουσίαση που θα λειτουργούσε
αναγκαστικά εντός ενός άλλου πλαισίου, μιας και διερευνούσε τα υπόγεια
νήματα της ιστορικής διαδρομής μιας Πόλης που φαίνεται να αποζητά κάθε
χρόνο τον εξαγνισμό της, μέσα από τη γιορτή του Καρναβαλιού.
Το φάντασμα της «Πατρινέλλας», της μυθικής πόρνης που από παράφορο πάθος
σκοτώνει το γυιό του εραστή της, στοιχειώνει ακόμα το παλιό κάστρο και
τριγυρνά στα στενά της πόλης, της Ανω και της Κάτω, της πλούσιας και της
φτωχής, σούρνωντας τα «εξ αμάξης», ενόσω την διαπομπεύουν στους δρόμους,
θυσιάζοντάς την ως άλλο «αποδιοπομπαίο τράγο».
Η μοίρα της πόλης ακολουθεί τη μοίρα του λιμανιού της, όπως όλες οι
λιμανίσιες πόλεις. Είναι άγιες και πόρνες μαζί.
Ξεκομμένο το έργο λοιπόν από τα αναφορικά του στοιχεία (Γιορτή της Πόλης,
ευκαιρία των δημοτών για επαναπροσέγγιση της σχέσης τους με τη γενέθλια
πόλη, επανασύνδεση με την ταυτότητά τους μέσω των μύθων της) και ειδωμένο
ως «παράσταση», θα λέγαμε ότι έπασχε από υπερδραματοποίηση.
Ο σκηνοθέτης το αντιμετώπισε ως χορό αρχαίας τραγωδίας και εφήρμοσε την
τεχνική που ακολουθεί σε ανάλογες πριπτώσεις. Σκηνοθέτησε δηλαδή «σωματικά»
τον ανδρικό χορό που μοιράστηκε τις φωνές της πόλης, με έναν θίασο
εκπαιδευμένο στην παραπάνω προσέγγιση (περισσότερο αρχετυπική παρά
ψυχολογική) αποτελούμενο από μόνιμους συνεργάτες του.
Ετσι όμως το κείμενο ηχούσε σαν να αποζητούσε περισότερο κύρος και βάρος
από όσο εμπεριείχε, τουλάχιστον στο βαθμό που ήταν το αιτούμενό του.
ΑΘΗΝΑ 16-4-07
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ