«Κόκκινο» του Τζον Λόγκαν, σε Σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, Σκηνικά Μανώλη
Παντελιδάκη, στο θέατρο «Δημήτρης Χορν»
Σε μια εποχή που η κρίση χτυπάει «κόκκινο» και η επαφή με την «έξω»
πραγματικότητα αποτελεί οδυνηρή εμπειρία, η αναδίπλωση του καλλιτέχνη στην
δική του πραγματικότητα, ήτοι την πραγματικότητα της τέχνης του, αποτελεί
μια συνήθη ιστορικά επιλογή. Και πολλές φορές η εσωστρέφεια αυτή
αποδεικνύεται ιδιαίτερα παραγωγική, ιδίως εάν παρασύρει και το κοινό σε μια
ανάλογη εσωτερική διαδικασία επαναπροσδιορισμού της σχέσης του με τον
εαυτόν του και τον κόσμο.
Ο Σταμάτης Φασουλής λοιπόν διάλεξε ένα έργο (μεγάλη φετινή καλλιτεχνική και
εμπορική επιτυχία στο Μπροντγουέι) που μιλάει ουσιαστικά για την σχέση του
καλλιτέχνη με το ίδιο του το έργο, αλλά και τη σχέση του με τον κόσμο της
αγοράς, με το κοινό και την υλική αποτίμηση της αξίας του.
Ο συγγραφέας συναντά κάπου στα μέσα του 1950 τον Αμερικανοεβραίο αφηρημένο
εξπρεσιονιστή ζωγράφο Rothko σε μια κρίσιμη καμπή της καριέρας του, όταν
στο απόγειο της δόξας του διασταυρώνεται με τα νέα καλλιτεχνικά ρεύματα της
εποχής του και κυρίως την pop art (Αντυ Γουόρχορντ, Ρόι Λιχτενστάιν κλπ).
Στον κλειστό κόσμο του ώριμου δασκάλου θα διεισδύσει ο νεαρός δόκιμος
ζωγράφος Κεν, μια εισβολή της «εξω» πραγματικότητας στον κλειστοφοβικό χώρο
του ζωγράφου που παίζει με τα χρώματα. Το κόκκινο του πάθους, του αίματος
και της ζωής , του μαύρου του θανάτου και του λευκού που ο νέος προσθέτει
ως μία νέα δυνατότητα.
Είναι προφανής η Νιτσεϊκή επιρροή στον εστέτ καλλιτέχνη που προτιμάει το
ημίφως του εργαστηρίου του από το φυσικό φως , που συγκρούεται με την
αδυναμία των πολλών να επικοινωνήσουν με ό,τι αυτός θεωρεί υψηλή τέχνη.
Παρ’ όλα αυτά η παρουσία του νεαρού ζωγράφου και το νέο που εκπροσωπεί θα
ραγίσει και τις δικές του βεβαιότητες. Γίνεται ο καθρέφτης και των δικών
του εμμονών, των δικών του συμβιβασμών.
Ο Σταμάτης Φασουλής προσαρμόζει πάντα τα έργα και τους ρόλους που
εκπροσωπεί στον δικό του ερμηνευτικό κώδικα. Συνήθως τους μετατρέπει σε
θεατρικό παιγνίδι. Ετσι και ο Ρόθκο του είναι περισσότερο σαρκαστικός και
οξύς, αλαζόνας και οξύς, τουλάχιστον στην αρχή, παρά ανασφαλής και φοβικός
απέναντι στην κοινωνία, πονεμένος και ευάλωτος . Ο Φασουλής μοιάζει να
κλείνει συνεχώς το μάτι στην πλατεία και παρόλο που αυτό βοηθάει σε μια
πιο εύκολη επικοινωνία του κοινού με ένα βαρύ θέμα, αφαιρεί όμως την
βαθύτερη επαφή με τα κατ’ εξοχήν υπαρξιακά ζητήματα του έργου.
Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος ερμήνευσε με αξιοθαύμαστη εσωτερικότητα τον
πολυδιάστατο χαρακτήρα του Κεν, κινούμενος με μέτρο από την εύγλωτη σιωπή
στην έκρηξη .
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ