«ΛΟΥΛΑ» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, σε Σκηνοθεσία Δημήτρη Αγαρτζίδη και
Δέσποινας Αναστάσογλου από την ομάδα Elephas Tiliensis, στο Θέατρο του Ν
Κόσμου
Το να μεταφέρεις τις 600 σελίδες του έργου σε εβδομήντα λεπτά θεατρικής
εικόνας, σε μια εκτεθειμένη θεατρική σκηνή, σημαίνει ότι έχεις μπει στο
κεντρικό κύτταρό του , στον πυρήνα του.
Δεν έχω διαβάσει το μυθιστόρημα του Ραπτόπουλου αλλά δεν έχω λόγο να μην
δεχτώ την άποψη του Μένη Κουμανταρέα που έγραφε το 1997, όταν το έργο
πρωτοκυκλοφόρησε, ότι «η Λούλα δύσκολα κατατάσσεται. Αφήγημα ρεαλιστικό,
σχεδόν πορνογράφημα στην αρχή, λογοτεχνία τρόμου και θρίλερ στο μέσον,
ψυχωσικό παραλήρημα ή βιντεοκλίπ στο τρίτο μέρος».
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα για το γυναικείο οργασμό και την απουσία του.
Για τη χρήση της ινδικής κάνναβης. Για σεξουαλικές διαστροφές. Για τη
λαγνεία ως εφιάλτη. Για βρικόλακες στην Αχαϊα του περασμένου αιώνα. Για
κόσμους άλλων διαστάσεων στη σύγχρονη Αθήνα. Και για τον κόσμο των
ψυχώσεων.
Δυό εικοσάχρονα κορίτσια επί σκηνής, η «Λούλα» (Ανθή Ευστρατιάδου) μια
καλλονή με προβλήματα ταυτότητας και σεξουαλικής ικανοποίησης, και η Εύη
(Βίκυ Κάτσικα) με λιγότερα προσόντα αλλά με τον νέο κυνισμό και τσαμπουκά
που απαιτεί η εποχή, με την τηλεόραση να δείχνει όλα τα κοινωνικοπολιτικά
περιττώματα και την ψευτολαϊκοπόπ κουλτούρα που διαχέεται στην ελληνική
κοινωνία ως γάγγραινα ,, μοιάζουν να χτυπιούνται εγκλωβισμένα στην
αναζήτηση της απόλαυσης, σε έναν βιασμό του ερωτικού συναισθήματος που
οδηγεί στην παράδοση στο κυνήγι της λαγνείας. Η «Λούλα» χάνεται γιατί
υπέπεσε στο θανάσιμο αμάρτημα.
Οι δύο πρωταγωνίστριες έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους στην ενσάρκωση αυτών
των ψυχωσικών χαρακτήρων, ενώ ιδίως η Βίκυ Κάτσικα ήταν άψογη στις
μεταμορφώσεις της στο «τέρας» ή «Βρυκόλακα» ή «Διόνυσο». Ένα ένστικτο
παρατημένο στους ανέμους μιας ανοργασμικής κοινωνίας που παρέδωσε το
συναίσθημα στον «τράγο».
Αφορά κυρίως τη γενιά που η νεότητά της την βρίσκει τη δεκαετία του ’90, εν
μέσω άγριου καταναλωτισμού , ατομισμού και χυδαίας πολιτικής εκπροσώπησης;
Όταν τα πρωινάδικα έγιναν η φαντασίωση κάθε νέου κοριτσιού; Αυτό θα ήθελαν
οι συντελεστές; Μια ενότητα του κοινωνικού με το προσωπικό και μάλιστα το
πιο ατομικό στοιχείο της προσωπικότητας του ανθρώπου, ήτοι την
σεξουαλικότητά του;
Για να είμαι ειλικρινής δεν πείστηκα για την σκηνική σύνδεση των παραπάνω.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ