ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ
Tεννεσσί Ουίλλιαμς «Η λυσσασμένη γάτα» σε Σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάιερ, από
την Schaubuhne am lehniner platz, στην Πειραιώς 260
Ο Τόμας Οστερμάιερ, το τρομερό παιδί του βερολινέζικου θεάτρου επανήλθε
φέτος στο Φεστιβάλ Αθηνών με δύο πολυαναμενόμενες παραγωγές. Τον «Αμλετ»
που περιμένουμε, και τη «Λυσσασμένη γάτα» που ήδη παίχτηκε, παράσταση με
«πειραγμένο» το φινάλε κατά την προσφιλή του σκηνοθετική τακτική (είναι
νωπές ακόμα οι εντυπώσεις από την προπέρσινη «Νόρα» και το «Ονειρο
καλοκαιριάτικης νύχτας» ), χωρίς εξωφρενισμιούς, η οποία φρεσκάρισε ένα
παλιό έργο του Τ. Ουίλλιαμς. Του προσέδωσε όχι μόνο εσωτερική αλλά και
εξωτερική ένταση, σπάζοντας τις σκηνές με τις μουσικές του Μωρίς ντε Μαρτέν
και την προβολή σε όλη τη σκηνή ενός υποτιθέμενου τηλεοπτικού προγράμματος
που έμπαινε σε λειτουργία με ένα τηλεκοντρόλ, όταν ο Μπρικ ήθελε να
διακόψει μια δυσάρεστη συνομιλία.
Σε νεορεαλιστικό σκηνικό ύφος , μακριά από τον αμερικάνικο νότο και την
παρακμή του, οι συγκρούσεις μιας σύγχρονης πατερναλιστικής οικογένειας,
φέρνουν στην επιφάνεια τις υποκριτικές σχέσεις ,τα μυστικά και τα ψέματα
που αποτελούν τον συνδετικό ιστό της.
Με τα πέντε παιδιά του Γκούπερ επί σκηνής, να χρησιμοποιούνται χωρίς ίχνος
αθωότητας, ως συναισθηματικό δόλωμα του ετοιμοθάνατου πλούσιου πατριάρχη,
με τις αμφιλεγόμενες έως τέλους σχέσεις της Μάγκι και του Μπρικ και την
αμφιλεγόμενη επίσης σεξουαλικότητά του, ο σκηνοθέτης προσέδωσε φαρσικά
στοιχεία στο δραματικό έργο, μη αποκρύπτοντας έναν κάποιο μισογυνισμό του
(όπως άλλωστε και στα προηγούμενα έργα που αναφέρθηκαν).
Το μεγάλο ατού αυτού του κάπως κουρασμένου έργου, ήταν εμφανέστατα οι
ερμηνείες δύο ιερών τεράτων του γερμανικού θεάτρου, του Μπιερμπίχλερ
(πατέρας) και της Ντένε (μητέρας).
ΑΘΗΝΑ 4-7-2008-07-04
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ