«ΜΗΔΕΙΑ» του Ευρυπίδη, σε Μετάφραση Κ.Χ. Μύρη και Σκηνοθεσία –
Δραματουργική Επεξεργασία Σπύρου Ευαγγελάτου
Είναι από τις λίγες φορές που αναφερόμενος σχεδόν ολόκληρος ο τύπος σε μία
παράσταση αρχαίου δράματος, δεν μιλάει για μια παράσταση του σκηνοθέτη αλλά
του πρωταγωνιστή της. Ετσι απασχόλησε το κοινό η «Μήδεια» του Γιώργου
Κιμούλη ως προσωπικό του στοίχημα (και ως δική του ιδέα η παράσταση με
ανδρικό θίασο) και όχι ως η παράσταση του Σπ. Ευαγγελάτου με την αισθητική
που προσέδωσε σ’ αυτήν ο «παλαίμαχος» σκηνοθέτης. Αν έτσι είναι τα
πράγματα, μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι ο Γιώργος Κιμούλης κέρδισε το
στοίχημα, τιθασεύοντας τον ίδιο του τον εαυτό, εμφανίζοντας μία «Μήδεια»
σχεδόν άφυλη, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, δίνοντας ένα έντονο
συμβολιστικό τόνο με την ίδια του την παρουσία. Στην ορχήστρα είδαμε μια
ψηλή φιγούρα με κατακόκκινο χιτώνα, μάσκα και μακριούς βοστρύχους, μια
μάγισσα- φύση (το θηλυκό στοιχείο) ενάντια στον εκλογικευμένο μικρό Ιάσωνα
, το αρσενικό δηλαδή στοιχείο, που καταπατά αιώνιους όρκους, ήτοι
διαταράσσει με τη συμπεριφορά του τη φυσική ισορροπία και προκαλεί την
απόλυτη μήνι της φύσης, άρα και την καταστροφή.
Η προσπάθεια συναισθηματικής αποφόρτισης σημαδεύτηκε και από την απουσία
των δύο μικρών παιδιών της Μήδειας.
Η αφαίρεση όμως και από το κείμενο και από τις ερμηνείες των «στρογγυλών-
θηλυκών στοιχείων», δημιούργησε μια μεγάλη αντίφαση. Ενώ σχηματικά έστω, ο
στόχος ήταν η επικράτηση του θηλυκού στοιχείου στην σύγκρουσή του με το
αρσενικό, τελικά παρακολουθήσαμε την σύγκρουση δύο «αρσενικών» στοιχείων.
Ο χορός κινήθηκε μινιμαλιστικά στο ίδιο επίπεδο, χωρίς χορογραφία, με
συμπυκνωμένα τα χορικά και ελάχιστη μελωδική παρέμβαση, με αποτέλεσμα η
μουσική του Θάνου Μικρούτσικου να εμφανίζεται ατελής ή κουτσουρεμένη την
τελευταία στιγμή.
Ατελής και η ερμηνεία του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου στον Ιάσωνα, πολύ
μπρουτάλ ο Κρέωντας του Τάσου Νούσια, ενώ εξαίρετη η τροφός του Μάνου
Βακούση και ο Αγγελιοφόρος του Νικόλα Παπαγιάννη, όπως και ο παιδαγωγός του
Νίκου Αναστασόπουλου.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ