Ο «ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΛΗΡ» του William Shakespeare σε Μετάφραση Γιώργου Κιμούλη και
Σκηνοθεσία Tomaz Pandur στην Πειραιώς 260
Ωραία το διατυπώνει ο Βασίλης Ρώτας όταν γράφει ότι «ο Ληρ με την απόφασή
του να ξεντυθεί την απολυταρχική του εξουσία, έχει προχωρήσει πολύ πιο πέρα
από τον καθένα που έχει βρεθεί στην κορυφή της εξουσίας. Και η στιγμή που
ζητάει από τις κόρες του να του ειπούν πόσο τον αγαπούν είναι μια πολύ
ανθρώπινη στιγμή. Σαν να ζητάει μια εγγύηση, ένα στήριγμα για όταν δεν θα
‘χει πια εξουσία, για να περάσει από την εξουσία στη μη εξουσία και να μην
κακοπάθει».
Το κλασικό αυτό έργο, που αποτελεί πάντα στοίχημα ζωής για τους
μεγαλύτερους ερμηνευτές του θεάτρου, είναι φτιαγμένο από τα πιο σπάνια
υλικά μιας πρωτεϊκής εποποιίας όπου πρωταγωνιστεί ο άνθρωπος, ξεγυμνωμένος
από κάθε εξουσία, κάθε κοινωνική σχέση ακόμα και από την υποτιθέμενη
γονεϊκή αγάπη, και η αιώνια σύγκρουσή του με την ίδια του την ύπαρξη και
τη φύση.
Η παράσταση του χαρισματικού Σλοβένου σκηνοθέτη Τομάζ Παντούρ, στηριγμένη
σε έναν δυνατό θίασο, έφερε μια ολιστική αντίληψη για την αναπαράσταση
αυτής της σκηνικής πορείας του γερασμένου βασιλιά από την αλαζονεία της
εξουσίας, στην ικεσία της αγάπης, στην αυτοσυνείδηση και από εκεί στην
τρέλα. Γκόθικ αντίληψη, στη αχανή σκηνή της Πειραιώς με τα υπολείμματα μιας
βιομηχανικής πρώην άνθησης, τους φωτισμούς, τις σκιές, τα μαύρα ενδύματα.
Μια αέναη μάχη με λόγια και σπαθιά. Ξεγύμνωμα πραγματικό και συμβολικό,
αίμα και θάνατος, τύφλωση ως επιρροή ενός άλλου Οιδίποδα, τρεις γλυκύτατες
μικρούλες με μαύρα κρινολίνα, λύνουν και δένουν στη σκηνή (η ανάμνηση της
τρυφερής παιδικής ηλικίας των θυγατέρων του Ληρ), προβολές στον τοίχο που
γέμιζε σταδιακά «νερά», μια ευφάνταστη αναπαράσταση καταιγίδας με ένα
τεράστιο πλαστικό που φουσκωμένο κάλυπτε όλον τον πίσω χώρο της σκηνής,
μια χορογραφία θανάτου με την συνεχή μουσική επένδυση των Silence.
Εξαιρετική δουλειά που θα συζητηθεί και ένας Κιμούλης στο απόγειο της
ερμηνευτικής του πορείας. Αποτυπωμένος στο σώμα του και το λόγο του, ο
έλλογος Βασιλιάς, λαίμαργος για εξουσία, λαίμαργος για αγάπη, που σταδιακά
και ταυτόχρονα με την συνειδητοποίησή του, εκπίπτει.
Επισημαίνω τον θίασο που κατάφερε τον άθλο να μας συνεπάρει –πράγμα πλέον
δύσκολο-: Κόρα Καρβούνη, Στεφανία Γουλιώτη, Γιώργος Γάλλος, Χάρης
Τζωρτζάκης, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Αργύρης Πανταζάρας, Πηνελόπη Τσιλίκα
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ