«Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΟΠΛΟΥ» της Λούλας Αναγνωστάκη σε Σκηνοθεσία Ελλης
Παπακωνσταντίνου, στην Θεμιστοκλέους 104
Το έργο γραμμένο το 1987, τοποθετεί τη δράση του στον απόηχο των
βουλευτικών εκλογών του 1985, σε μια Ελλάδα μεταπολιτευτική, προεκλογική με
τους ήχους του δρόμου, των τραγουδιών και των προεκλογικών συζητήσεων και
συγκεντρώσεων, να φτάνουν στη σκηνή σε μια πρόφαση ρεαλιστικού περίγυρου.
Η Λούλα Αναγνωστάκη μας είχε εκπλήξει όλους με ένα έργο συνέχεια της
«Κασέττας», που ενώ έκλεινε το μάτι στην πραγματικότητα, στην ουσία μας
μετέφερε στο βάθος της ψυχής των ηρώων, μια τσεχωφική προσέγγιση της
μητρότητας, των συμβατικών γάμων, της ανάγκης για ελευθερία χωρίς όρια, της
μελαγχολίας της νεότητας.
Παρακολουθώντας το έργο 20 χρόνια μετά, είναι σαν να βλέπουμε την
προοπτική εκείνων των ηρώων ήδη πραγματωμένη, γιατί κανείς δεν είχε λάβει
υπόψη του τις προειδοποιήσεις της συγγραφέως.
Η Ελλη Παπακωνσταντίνου στην προσπάθειά της να φέρει το έργο στο σήμερα,
προσπάθεια ανώφελη κατά τη γνώμη μου, προχώρησε σε παρεμβάσεις και μια
σχετική αποδόμισή του. Ετσι αντί για μια λιτή ανάγνωση που θα οδηγούσε σε
ένα εσωτερικό ταξίδι αναζήτησης του προσωπικού μας τόπου ελευθερίας,
φόρτωσε τη σκηνή με σύμβολα και υπερβολικό στυλιζάρισμα , με αποτέλεσμα η
τόση σκηνική φλυαρία να θολώνει το τοπίο.
Η Τάνια Τσανακλίδου μας έπεισε ως Κάτια, περισσότερο με την ίδια την
ποιητικότητα της παρουσίας της, ενώ η Χρύσα Σπηλιώτη, υπονόμευσε την
λαϊκότητα της Μαρίκας.
Ο Μάνος Καρατζογιάνης (Μιχάλης) και ο Τηλέμαχος Μούσας (Ηλίας), πάλεψαν με
τους ρόλους τους, αλλά δεν ξεπέρασαν το ακατέργαστο, σε αντίθεση με την
Ηλέκτρα Τσακαλία (Φανή), που τον αντιμετώπισε στέρεα και δυνατά.
ΑΘΗΝΑ 24-3-08
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ