«Ο ΠΑΤΕΡΑΣ» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ από την Θεατρική Εταιρία «Στοά», σε
σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου.
«Ο Πατέρας» είναι η απάντηση του Στρίντμπεργκ στη «Νόρα» του Ιψεν. Το
λογοτεχνικό ξόρκισμα των πιο εσωτερικών φοβιών και παιδικών τραυμάτων του.
Αλλά και θεωρητική απάντηση στα ερωτήματα του καιρού του που σχετίζονταν με
τη θέση της γυναίκας στην σύγχρονή του κοινωνία. Ο Στίντμπεργκ μοιάζει να
υποκλίνεται φοβισμένος στην χθόνια δύναμη της φύσης, που είναι θηλυκή. Και
το κάνει με ένα έργο τόσο «ρεαλιστικό» στην τεχνοτροπία του , όσο
περισσότερο υπαρξιακή είναι η αγωνία του για το γλύστριμα του μυαλού στην
παραληρηματική ψύχωση.
Ο Θανάσης Παπαγεωργίου έστησε μία αξιόλογη παράσταση στο μαύρο φόντο ενός
θρήλερ όπου το θύμα εν γνώσει του παραδίδεται στον δολοφόνο του. Διάλεξε
όμως αντί τον πυρετώδη ρυθμό που στο δεύτερο μέρος θα οδηγούσε στην
κορύφωση του δράματος, την απόλυτη αυτοσυγκράτηση και τον αργό ρυθμό που
ταιριάζει στην τελετουργία.
Ταυτόχρονα ο ίλαρχος (Πατέρας) που ερμήνευσε ο ίδιος, είναι τόσο
ορθολογιστικά δομημένος, που μοιάζει αφύσικο να καταρρέει μπρος στην
πλεκτάνη της Λάουρας (σύζυγος-μητέρα). Η τετραγωνισμένη ερμηνεία του
δικαιολογεί το θάνατο αλλά όχι τις εμμονές του. Ελλειψε δηλαδή η ρευστότητα
που δικαιολογεί την σταδιακή πτώση.
Αντίθετα η Λήδα Πρωτοψάλτη δούλεψε την «Λάουρα» σε πολλά επίπεδα. Ερμήνευσε
με σαρκασμό τη θανατηφόρα γυναίκα που χρησιμοποιεί το αρσενικό μόνο για
αναπαραγωγή, που ο ρόλος της μητέρας την κάνει παντοδύναμη. Η μεγάλη
ερμηνεύτρια προσέδωσε στο ρόλο κάτι από την σκληρότητα της Κλυταιμνήστρας
και τη δολιότητα της Μήδειας.
Αξιόλογος και ο υπόλοιπος θίασος που πλαισιώνει το δραματικό ζευγάρι
(Κούρος, Πολυκάρπου, Καλαϊτζής, Κοζανίδου, Ζιόγας, Περιστεροπούλου).
ΑΘΗΝΑ 5-3-07
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ