Ο «ΣΑΚΗΣ», Ο «ΔΙΟΝΥΣΟΣ» ΚΑΙ Η «ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ»
Η πολιτιστική κατάσταση στη χώρα κινείται διαρκώς από τη μια άκρη του
εκκρεμούς στην άλλη, ήτοι από τον επαρχιώτικο και δουλοπρεπή «ευρωπαϊσμό»
των δήθεν εκσυγχρονισμένων ελίτ από τη μια και των μεσανατολικών
φονταμενταλιστών που δήθεν εκφράζουν το λαϊκό αίσθημα από την άλλη.
Και εξηγούμαι:
Επί μία εβδομάδα προξενήθηκε μέγας διχασμός στο φιλοθεάμον κοινό κυρίως της
τηλεοπτικής αγοράς και του διαδικτύου, εάν ο Σάκης Ρουβάς δικαιούται ή όχι
να λάβει μέρος ως ερμηνευτής αρχαίας τραγωδίας και πολύ περισσότερο να
βραβευθεί γι αυτήν του τη συμμετοχή από την Επιτροπή των Βραβείων «ΚΑΡΟΛΟΣ
ΚΟΥΝ» που διοργανώνει η «Ενωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών».
Προσέξτε: Όχι εάν άξιζε το βραβείο- συζήτηση πλήρως θεμιτή και σίγουρα
δημιουργική. Μάλιστα η κυρία Χρυσούλα Διαβάτη που θεώρησε μειωτική για
κείνη την «τιμητική διάκριση διεθνούς ρεπερτορίου» που της απονεμήθη ex
aequo με τη Θάλεια Ματίκα, απαίτησε , αρνούμενη το βραβείο, να δημιουργηθεί
«αστυνομία θεάτρου» που να συλλαμβάνει τους ηθοποιούς που δεν διαθέτουν
«άδεια ασκήσεως επαγγέλματος». Ταυτόχρονα παίζοντας το χαρτί της
τηλεοπτικής επαναφοράς της, περνοδιάβηκε και όλα τα μεσημεριανάδικα και
νυχτερινά show, πασπαλίζοντας τις εκρήξεις της περί προστασίας του
θεατρικού επαγγέλματος με λίγα ψέματα, όπως για παράδειγμα ότι « κανένας
από την επιτροπή δεν παρακολούθησε την παράστασή της πριν τη βράβευσή
της»!!!
Ταυτόχρονα βεβαίως, κανείς δεν ασχολήθηκε για τη βράβευση του Κώστα
Γαλανάκη, του Γιάννη Καλαβριανού, του Νίκου Καραθάνου, της Μαρίας
Ασλάνογλου, της ομάδας UBUNTU και δεκάδων άλλων.
Αλλά αυτοί δεν πουλάνε θέαμα, κουτσομπολιό, υστερίες και άλλα τινά
ιδιαιτέρως «πολιτιστικά».
Eν μέσω όλων αυτών νιώθω ότι «I can’t breath”.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ