«ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ» του Αλμπέρ Καμύ, σε Διασκευή – Σκηνοθεσία Δημήτρη Παρίσογλου-
Μιχάλη Σάκκουλη, στο Θέατρο «Παραμυθίας»
Στο περιθώριο των κυριάρχων φιλοσοφικών ρευμάτων, παρότι τα γνώριζε βαθειά
και είχε εμπλακεί προσωπικά (τόσο το Μαρξισμό όσο και τον υπαρξισμό), ο
Καμύ επέμεινε στον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Δε σταμάτησε
ποτέ την πάλη ενάντια στα ιδεολογήματα και τις αφαιρέσεις που αποστρέφονται
την ανθρώπινη φύση.
Από τον «Ξένο» και το «Μύθο του Σίσυφου» στα οποία αναγιγνώσκει έναν
παράλογο κόσμο που είτε σε κάνει δολοφόνο είτε δεν έχει νόημα να
εξεγερθείς,, σταδιακά ο συγγραφέας φτάνει στο νόημα της εξέγερσης μέσω του
«Επαναστατημένου ανθρώπου», για να καταλήξει στους «Δίκαιους» και στην
«ηθική της επανάστασης», όπου θέτει τα καίρια υπαρξιακά και αδυσώπητα
ερωτήματα που αφορούν στον οντολογικό πυρήνα της επανάστασης, τα όρια, τα
μέσα και το σκοπό, την οργανωμένη συλλογικότητα και την ατομική ευθύνη και
ένταξη, το νόημα της αγάπης και τη λαϊκή βούληση στις επαναστατημένες
συνθήκες. Την ιδέα του φόνου και τα ηθικά διλήμματα του επαναστάτη.
Στο έργο ζωντανεύουν αληθινά πρόσωπα της τσαρικής Ρωσίας , η Οργάνωση
Μάχης, το ένοπλο τμήμα του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της εποχής, γύρω στα
1905 και μετά την αποτυχημένη επανάσταση, λίγο πριν την βομβιστική της
επίθεση ενάντια στο Μεγάλο Δούκα Σέργιο, θείο του τσάρου.
Γράφει το έργο το 1949, επηρεασμένος προφανώς από την αιματοχυσία του Β’
Παγκόσμιου Πολέμου και το Ολοκαύτωμα των Εβραίων.
Το σπάνια παιγμένο αυτό έργο (ήρθε στην επιφάνεια από το Σάββα Στρούμπο και
την ομάδα του «Σημείο 0», πριν δύο χρόνια), φέρνουν στη σκηνή και πάλι οι
Δημήτρης Παρίσογλου-Μιχάλης Σάκκουλης, συνδεόμενοι απόλυτα με το περιβάλλον
ήττας, απελπισίας, απώλειας και μοναξιάς των ανθρώπων σήμερα, που
προσπαθούν να κρατηθούν από ένα μανιφέστο, μία ιδέα ή ένα κίνημα.
Η σκηνοθεσία τους ανέγνωσε το έργο σε ύφος ρεαλιστικό, μέσα σε ένα λιτό
σκηνικό (Αρίσταρχος Τσαούσης), βασιζόμενη στην αυθόρμητη, ειλικρινή και με
πάθος ερμηνεία των νέων ηθοποιών (Ιωάννα Ασημακοπούλου, Ακη Σιδέρη, Ηρακλή
Κωστάκη, Στάθη Παναγιωτίδη και του ίδιου του Μιχάλη Σακκούλη) αλλά και των
έμπειρων Μαρίας Μαυροματάκη και Νίκου Αναστασόπουλου.
Ειδικά ο Αναστασόπουλος «έγραψε» μία δική του εκδοχή στους δύο ρόλους που
ερμήνευσε, κινούμενος σε δρόμους περισσότερο εξπρεσιονιστικούς και
συμβολιστικούς, που ίσως εάν ακολουθείτο γενικά, να οδηγούσε σε πιο γόνιμα
μονοπάτια την παράσταση.
Η ιδέα της αρχικής «θεατρικής πρόβας», έμοιαζε να εγκαταλείπεται μετέωρη
στη συνέχεια, χωρίς να νοηματοδοτεί την μεταστροφή της σε κανονική
παράσταση.
Παρόλα αυτά τα νοήματα και οι σκέψεις του συγγραφέα έφτασαν πλήρη στην
πλατεία και έτσι ένα στοίχημα κερδήθηκε.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ