«ΟΜΠΙΝΤΑ» ή «ΠΙΚΡΑ» σε Σκηνοθεσία και ερμηνεία Γιώργου Κοτανίδη, στη
Σκηνή του Ιδρύματος Κακογιάννη
«Σήμερα, ύστερα απόλα αφτά, δηλώνω ότι αν δεν αρθούν ΟΛΑ τα μέτρα
περιορισμού, εξορίας, στέρησης ελευθερίας μετακίνησης και αναχώρησης απτή
Σοβ. Ένωση κτλ. κτλ. που εφαρμόζονται ενάντιά μου, τότε την 1η Αυγούστου
1973, σαν έκφραση έσχατης ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ, θ’ αφτοκτονήσω. Αν υπάρξει απάντησή
σας να μου μεταβιβαστεί μονάχα με το γιο μου Σηφάκο»
Ετσι καταλήγει το «Μήνυμα από την άλλη μεριά» που ο Νίκος Ζαχαριάδης ,
Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ από το 1945 έως το 1956, ο ηγέτης που εξυμνήθηκε
και απορρίφθηκε όσο άλλος κανένας, απέστειλε στους συντρόφους του από το
Σοργκούτ της Σιβηρίας μπροστά στην επικείμενη αυτοκτονία του, ως ύστατη
ενέργεια.
Ο Γιώργος Κοτανίδης μετά από έρευνα και μελέτη ντοκουμέντων καθώς και
αφηγήσεις του γιού του Σήφη που έμεινε αρκετά χρόνια μαζί με τον πατέρα
του, αναπαράστησε τις τελευταίες ώρες του κομμουνιστή ηγέτη, προσπαθώντας
να τον τοποθετήσει ανάμεσα στο μύθο, την ιστορία αλλά και το μοιραίο ρόλο
της ιστορικής συγκυρίας που καθορίζει τελικά ακόμα και την ιδιοπροσωπία του
ατόμου, κυρίως αυτού που ζει αλλά και διαμορφώνει ταυτόχρονα την ιστορία.
Θύμα και θύτης του ίδιου συστήματος όπως του λέει ο γιός του ο Κύρος, ή
θύμα μόνο των φοβερών και τρομερών γεγονότων του πρώτου μισού του 20ου αι.,
του οποίου υπήρξε πρωταγωνιστής.
Ο Κοτανίδης προσεγγίζει σχεδόν με τρυφερότητα το πρόσωπο του Ζαχαριάδη
(άλλωστε στα νεανικά του χρόνια ανήκε κι ο ίδιος στο ΕΚΚΕ), με εντιμότητα
και ερμηνευτικά προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα στο άτομο και το ιστορικό
πρόσωπο, δηλαδή υπήρχε διαρκώς μία επική διάσταση ακόμα και στις προσωπικές
του στιγμές. Η χαλάρωση δεν είναι ποτέ απόλυτη για τον επαναστάτη. Από το
2011 που το ΚΚΕ αποκατέστησε την κομματική του ιδιότητα, ο Νίκος
Ζαχαριάδης προκάλεσε ένα συνεχώς αυξανόμενο ενδιαφέρον σε λογοτέχνες,
ιστορικούς κλπ. Ισως τα χρόνια της κοινωνικής ήττας που διανύουμε να
προκαλούν αυτά καθ εαυτά την ανάγκη της «αναμόχλευσης των ιστορικών μας
παθών». Κι όταν αυτή γίνεται με όπλο την Τέχνη είναι πάντα καλοδεχούμενη.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ