«ΟΞΥΓΟΝΟ» του Ιβάν Βιριπάεφ σε μετάφραση από τα’ αγγλικά Αθηνάς
Παραπονιάρη και σκηνοθεσία Μαρίας – Λουίζας Παπαδοπούλου
Ο Ιβαν Βιριπάεφ ήταν 17 ετών όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ενωση. Ανήκει στη
σύγχρονη γενιά των τριαντάρηδων που βιώνοντας μια χώρα εξαθλιωμένη για τους
πολλούς οδηγήθηκε στην μόνη αντίληψη επιβίωσης, αυτήν του κυνισμού.
Θεατρικά ανήκει στο λεγόμενο ρεύμα της «Νέας Δραματουργίας» που παρά τη
ρευστότητά του αποτυπώνει με έναν τρόπο την αβεβαιότητα του «ρώσικου
συστήματος». Βέβαια είναι πασιφανής η επίδραση του Αγγλικού και Γερμανικού
θεάτρου, όπως εκφράζεται μέσα από το έργο του Μποντ, του Οσμπορν και των
νεώτερων , της Σάρας Κέιν και του Μαρκ Ρέιβενχιλ. Αλλωστε φρόντισε γι αυτό
τόσο το Βρεττανικό Συμβούλιο, όσο και το Ινστιτούτο Γκαίτε .
Η γενιά που καθρεπτίζεται μέσα στα έργα του Βιριπάεφ έχει βίαια ενταχθεί
στο παγκασμιοποιημένο θεατρικό σκηνικό και εκφράζει την αγωνία της για
«λίγο οξυγόνο» μέσα από τις μορφές του θεάτρου-ντοκουμέντου και της
«περφόρμανς» που δίνει τη δυνατότητα άμεσου καταγγελτικού αν και ποιητικού
λόγου. Η έλλειψη συνοχής του σύγχρονου κόσμου οδηγεί σε μια αφήγηση χωρίς
πλοκή.
Η παράσταση στο «Αμόρε» προσπάθησε να φέρει το έργο πιο κοντά στη δική μας
κοινωνική πραγματικότητα, να κινητοποιήσει τη συνείδηση του δικού μας
κοινού. Ατμοσφαιρική, μέσα σ’ ένα σκηνικό από πλαστικά σκουπίδια,
Εκείνος(Πέτρος Σταθακόπουλος) Εκείνη (Πηνελόπη Μαρκοπούλου)κι ένας D.J
(Αλέξανδρος Βούλγαρης), επιδίδονται στους παράλληλους μονολόγους τους-
κακέκτυπο διαλόγου, σε ρυθμό pop-tehno.
Δεν αμφισβητώ τα ψυχικά ερήπεια που δημιούργησε η αποτυχία του 20ου αιώνα.
Φοβάμαι όμως την ηδονή της παρακμής των νέων καλλιτεχνών και την ασφυξία ως
αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
ΑΘΗΝΑ 5-11-07
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ