«ΠΕΝΘΕΣΙΛΕΙΑ» του Χάινριχ φον Κλάιστ, σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση στο
Bios
Το έργο το είχα δει στην Επίδαυρο το 2002 δια χειρός Πέτερ Στάιν με τη
σύζυγό του, την εκρηκτική Ιταλίδα Μανταλένα Κρίπα στο ρόλο της Πενθεσίλειας
και οφείλω να πω ότι δεν με είχε ενθουσιάσει η αρχαιοπρεπής του
αναπαράσταση.
Φέτος παρακολούθησα μία δυναμική προσέγγιση της ιστορίας από δέκα νέους
ηθοποιούς, τελειόφοιτους του Εθνικού Θεάτρου, που το είχαν δουλέψει ως
διπλωματική εργασία και το επανέφεραν μετά το καλοκαίρι στο ατμοσφαιρικό
υπόγειο του Βios, δια χειρός του δικού μας ταλαντούχου Καραζήση. Μια
τζαμαρία χωρίζει την ιδιότυπη σκηνή από τον πλαϊνό πεζόδρομο και τους
περαστικούς που παίρνουν «λαθραία μάτι» την παράσταση. Γίνεται φανερό πως
από μόνος του ο χώρος προσδιορίζει την ανάγνωση ενός κειμένου του 19ου αι.,
(μια παραβολή του Κλάιστ που προοικονομεί την δική του στάση ζωής, όταν
αυτοκτόνησε μαζί με την ερωμένη του ) που μιλάει για τον πόλεμο και τον
έρωτα, για την σύγκρουση του κόσμου των γυναικών με κείνον των ανδρών, ενώ
η βαθειά επιθυμία και των δύο είναι να ενωθούν ως σώματα και αρχετυπικές
υπάρξεις. Πόσο αντέχει σήμερα η ερωτική ιστορία της Αμαζόνας Πενθεσίλειας,
που αρνούμενη τον έρωτά της, αφήνει τα σκυλιά να κατασπαράξουν τον ήρωα των
ελλήνων Αχιλλέα, ενώ η ίδια αυτοκτονεί, εν μέσω του τρωικού πολέμου;
Φτιάχνοντας μια οργιαστική εικόνα, παρεκκλίνοντας από τον ρωμαντικό
πουριτανισμό του προτεστάντη Κλάιστ και αναθέτοντας τους ρόλους
(Πενθεσίλεια –Αμαζόνες -Αχιλλέα –Ελλήνων) σε όλους, ο σκηνοθέτης καθοδήγησε
την ομάδα του έτσι ώστε να μας διηγηθεί την ιστορία των ηρώων ως ένα
σύγχρονο παραμύθι, με λίγο ειρωνεία για το «δράμα» και λίγο γέλιο για τα
καμώματα του έρωτα, που θέλει βρε παιδί μου και λίγο κιτς και λίγο Πάριο,
όταν η καψούρα θολώνει το μυαλό.
Παρόλη τη φασαρία και την libido των νέων, τουλάχιστον δεν πλήξαμε.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ