«ΠΛΑΤΟΝΟΦ» του Αντον Τσέχοφ, σε Σκηνοθεσία Ενκε Φεζολλάρι, στο θέατρο
«Cartel”
Διαθέτουν μια θεατρική γοητεία οι σχεδόν εγκαταλελειμμένες ή στην καλύτερη
περίπτωση υποβαθμισμένες βιομηχανικές περιοχές, πέρα από τη θλίψη της
αποβιομηχάνισης και της οικονομικής παρακμής. Και το ταλαιπωρημένο Βοτανικό
είναι μια τέτοια. Εκεί, ανάμεσα σε αποθήκες και αφημένα κτήρια, μέσω του
σκοτεινού, μισοκατεστραμμένου δρόμου της Αγίας Αννης , αναφύεται το
θαρραλέο “Cartel”. Ηδη το προαναφερθέν σκηνικό σε προετοιμάζει για ένα
έργο που μιλάει για την παρακμή ενός ολόκληρου κόσμου και μιας εποχής και
το σακατεμένο ψυχικό τοπίο των ηρώων του. Ετσι η εποχή του τέλους του 19ου
αιώνα στη Ρωσία με την κατάπτωση των αριστοκρατών και την ανάδυση των
αστών και των προλεταρίων που με ιδιοφυή τρόπο αναδεικνύει στα έργα του ο
Τσέχοφ, συναντά την εποχή μας, την εποχή της δομικής κρίσης του
καπιταλισμού.
Το πρωτόλειο έργο του Τσέχοφ (το έγραψε σε ηλικία 19 ετών), προοικονομεί
και σκιτσάρει όλα τα συγκινητικά πρόσωπα, την ατμόσφαιρα και τις
καταστάσεις που θα συναντήσουμε στα επόμενα έργα του, στο «Γλάρο», τις
«Τρεις αδελφές» ή τον «Βυσσινόκηπο».
Ο Φεζολλάρι ρίχνει τα ναυαγισμένα του πρόσωπα με ορμή στη σκηνή, να
κάθονται σε αιώρες από παλιά καθίσματα, να πίνουν από τις κρυμμένες κάτω
από τις παλέτες βότκα, να αγαπούν παροξυσμικά, να καταστρέφονται μεθοδικά
κάτω από παλιούς πολυελαίους (σκηνογραφική ιδέα της Αλεξίας Θεοδωράκη), να
ζουν παρασιτικά.
Πέρα από επιμέρους ερμηνευτικές αδυναμίες, οι Νίκος Αναστασόπουλος,
Ελεονώρα Αντωνιάδου, Μαρίνα Κανελλοπούλου, Γεράσιμος Μαύρος, Γιάννης
Παπαϊωάννου, Ιάσων Παπαματθαίου, Μαρία Σκαφτούρα, Νεκτάριος Σμυρνάκης, Φαίη
Τζήμα, Στέλιος Τυριακίδης, απέδωσαν με έντονη συναισθηματική ενέργεια, τα
ανεπαρκή ανθρώπινα τσεχοφικά πρόσωπα.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ