«Πάπισσα Ιωάννα, αναζητώντας την ηρωίδα του Ροϊδη μέσα από την μητέρα του
Κορνηλία», μια δραματουργική σύνθεση του Δημήτρη Μαυρίκιου σε Σκηνοθεσία
του ιδίου, στην Πειραιώς 260
Τι ήταν λοιπόν αυτό που παρακολουθήσαμε;
Μια παράσταση σε εξέλιξη (ή μια εξελιγμένη πρόβα – in progress), όπως μας
ενημέρωσε παρεμβαίνοντας από μικροφώνου ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ενώ παράλληλα
μας προϊδέαζε για ένα μελλοντικό δεύτερο μέρος.
Ένα σενάριο με σκηνική δράση και κινηματογραφικές σκηνές που περιελάμβαναν
ένα ντοκιμαντέρ για την τύχη του κειμένου, το όραμα της Ιωάννας με τις δύο
αγίες, την Ιδα και τη Λιόββα (Εβελίνα Παπούλια και προβοκατόρικη Λένα
Κιτσοπούλου ως άλλη Ιωάννα της Λωραίνης) αλλά και σύγχρονές του θεούσες
γεροντοκόρες που καλούσαν την εκκλησία να τον αφορίσει.
Υπέροχες κινηματογραφικές σκηνές που αλληλοσυμπλήρωναν το παζλ, έφτιαχναν
εκείνον τον μαγικό χωροχρόνο που μόνο ο Μαυρίκιος ξέρει να δημιουργεί,
παίζοντας με την ιστορία, τους χαρακτήρες, τους μύθους και τις
συναισθηματικές φορτίσεις.
Μαζί με το σινεμά, ξύλινα κουβούκλια – προθήκες (μουσείων;) πλαισιώνουν όλη
τη σκηνή και τους διαδρόμους. Μέσα τοποθετούνται κάποιοι ρόλοι που σταδιακά
ζωντανεύουν, δραπετεύουν και ξανακλείνονται, ανθρώπινα μέλη και υπολείμματα
ιερών αμφίων και συμβόλων. Ενας κόσμος σπασμένος, μεσαιωνικός, σκοτεινός
αλλά και γοητευτικός.
Καμβάς ο Μεσαίωνας αλλά και η κοσμοπολίτισσα Σύρος του 19ου αι., η
καταστροφή της Χίου, χαρέμια και αγοραπωλησίες ανθρώπων επί Τουρκοκρατίας,
η ιστορία της οικογένειάς του και κυρίως η περιπετειώδης ζωή της μητέρας
του Κορνηλίας Ροδοκανάκη (μια υπέροχη, μελαγχολική και αέρινη Ράνια
Οικονομίδου) που δημιουργεί αναλογίες με τη ζωή της Ιωάννας (δροσερή Ιωάννα
Σκαφιδά) που εμέλετο να γίνει «Πάπισσα» πριν δολοφονηθεί από το αγριεμένο
πλήθος.
Ο Ροϊδης επί σκηνής μεταμορφώνεται σε «αδελφό Φρουμέντιο», εραστής και
μέντορας μιας ζωντανής, ερωτικής Ιωάννας, την ιστορία της οποίας
παρακολουθούμε έως την Αθήνα και πριν μεταβεί στη Ρώμη. Ανάμεσα λοιπόν στην
αρχόντισσα μητέρα και την «ερωτική Ιωάννα», ζει ο Ροϊδης και αποτέλεσμα
αυτής της ερωτικής συμβίωσης είναι το έργο του.
Λεπτή ειρωνεία, γλώσσα που κατορθώνει να μεταστρέψει την καθαρεύουσα σε
ποίηση, σαρκασμός για την θρησκοληψία των αφελών και την εκμετάλλευση της
εξουσίας, ένας κοινωνικός κριτικός ριζοσπαστισμός που στοίχισε στον
συγγραφέα τον αφορισμό του από την εκκλησία και ταυτόχρονα την αθανασία.
Περιμένουμε τον σκηνοθέτη να ολοκληρώσει αυτήν την θεατρική πραγματεία πάνω
στο Ροϊδη και το έργο του.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ