ΣΤΑΜΑΤΙΑ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ του Κώστα Σταματίου, σε Σκηνοθεσία Βαγγέλη
Θεοδωρόπουλου, στο Θέατρο του Ν. Κόσμου
Από στόμα σε στόμα διαδόθηκε ότι εκεί, στο υπερώων του Θεάτρου του Ν
Κόσμου, μια Σταματία το γένος Αργυροπούλου, ή μία καταπληκτική Ελένη
Ουζουνίδου , γεροντοκόρη της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, δεξιά, μικροαστή,
στερημένη, ανέραστη, φοβική, έγκλειστη στον εσωτερικό της κόσμο και την
αυλή του σπιτιού της, χαρίζει γενναιόδωρα την ακριβά πληρωμένη αξιοπρέπειά
της στο κοινό, με αξιολάτρευτο και αγαπησιάρικο τρόπο.
Κι ήταν πραγματικά έτσι. Μια γυναίκα από την κοινωνική και πολιτική τάξη
των νικητών του εμφυλίου, πλήρως ηττημένη προσωπικά, υπερασπίζεται μέχρι
δακρύων τον κόσμο της, αρνούμενη πεισματικά να ανέβη στο τρένο των
συγκλονιστικών αλλαγών του μεταπολεμικού κόσμου.
Ο μονόλογος του Κώστα Σταματίου (συγγραφέα μυθιστορημάτων), δεν αποτελεί
μια αισθητική επέκταση των θεμάτων γυναικείας ψυχολογίας που κατακλύζουν το
θέατρό μας τελευταία.
Δοκιμάστηκε και πέτυχε στο να ενσαρκώσει δραματικά τις όψεις της ταραγμένης
μετεμφυλιακής ελληνικής κοινωνίας και τις αντιφάσεις του προσώπου της, με
κύριο όπλο τη γλώσσα. Ενα υπέροχο αμάλγαμα δημοτικής και μισοκαθαρεύσουας,
που αντανακλά ευθέως όχι τόσο τις κοινωνικές διαχωριστικές γραμμές
(εθνικόφρονες δεξιοί -μαλλιαροί-αριστεροί) αλλά την κοινωνική και ψυχική
σύγχυση της ίδιας περιόδου.
Γιατί, οι καθαρευουσιάνικες εκφράσεις της Σταματίας, είναι κατ’ ευθείαν
βγαλμένες από τα κείμενα του Ευαγγελίου, αυτά που αποστήθιζαν και
εκφωνούσαν με καμάρι, σχεδόν όλοι οι λαϊκοί άνθρωποι.
Πολλά από τα χαρακτηριστικά της Σταματίας κατοικοεδρεύουν σε γιαγιάδες,
θείες και γειτόνισσες που ανήκαν σε όλα τα στρατόπεδα και με τον δικό της
τρόπο η κάθε μια, έβαλε πλάτη τα δίσεκτα χρόνια, εμπλουτίζοντας τις
επιβιωτικές τακτικές των λαϊκών γυναικών που έσωσαν οικογένειες.
Γι αυτό την αγαπήσαμε, γιατί πάντα «έπραττε τα δέοντα», πνιγμένη στα
σεμεδάκια της υπομονής (Μαγδαληνή Αυγερινού).
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ