“ΤΗΕ ΒLIND POET” των Jan Lauwers & Needcompany στην Πειραιώς 260, στο
πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών
Όταν το 2007 είχα πρωτοδεί παράσταση αυτής της Βέλγικης ομάδας και
συγκεκριμένα το «Δωμάτιο της Ισαβέλλας» και πάλι στο πλαίσιο του Φεστιβάλ
Αθηνών, είχα εντυπωσιαστεί με τον τρόπο που προσέγγιζαν την ίδια την
Ιστορία (και μάλιστα με αιχμές στο αποικιοκρατικό Βέλγιο και τη σχέση του
με την σκύλευση των αρχαιοτήτων της Αφρικής), μέσω ενός θεάτρου που αντί
για μεταμοντέρνο θα το ονόμαζα μεταδραματικό.
Ο «τυφλός ποιητής», όπως είναι η ακριβής μετάφραση της τωρινής παράστασης,
αναφέρεται στη ζωή δύο ποιητών, του τυφλού Αραβα Αμπού αλ αλά αλ Μααρί,
δημοφιλή τον 10ο και 11ο αι., και της ανατρεπτικής Βαλλιάντα μπιν αλ
Μουστακφί από την αραβική Ανδαλουσία, ποιήτριας του 11ου αι.,
Αυτοί κρατούν το νήμα της «ιστορίας» μιας και αναφέρονται σε μια εποχή που
οι γυναίκες είχαν ισχυρή εξουσία και ο αραβικός πολιτισμός ήταν ανώτερος
από τον λεγόμενο «ευρωπαϊκό». Μια παράσταση λοιπόν για την «ευρωπαϊκή
ταυτότητα» και τους μύθους αλλά και τις αποκρύψεις που τη συνοδεύουν.
Φυσικά η ιστορία δεν εξελίσσεται γραμμικά, ούτε καν εξελικτικά, εμπεριέχει
την περφόρμανς, τα ντοκουμέντα, την πολυγλωσσία, την ενδυματολογική και
εικαστική πολυφωνία, μια προσπάθεια να δείξει τις πηγές της
πολυπολυτισμικότητας, με μια ειρωνική αναφορά στα «ευρωπαϊκά στερεότυπα»
και τους μύθους της παγκοσμιοποίησης.
Πανσπερμία λοιπόν φυλών, εμπειριών και αναμνήσεων , μια Ευρώπη – κρεολή, ή
μιγάδα, που αρνείται τον πραγματικό της εαυτό και προτιμά μια ιστορία
φτιαγμένη στα μέτρα των νικητών.
Θεωρώ πως αυτό το είδος θεάτρου (το μεταδραματικό), που μας χάρισε όντως
νέες οπτικές τα τελευταία 20 χρόνια, έχει εξαντλήσει τα όριά του. Τόσο της
φόρμας του, όσο και της ανιστορικής του προσέγγισης, ακόμα και όταν
αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα. Εχουμε πια ανάγκη από τη δύσκολη σύνθεση,
τη θεατρική παρουσία ενός όλου , που θα δίνει τη δυνατότητα μιας εποπτείας
των νέων παθών του κόσμου, με τα μέσα του παμπάλαιου αλλά πάντα ζωντανού
θεάτρου.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ