«ΤΗΕ ΟLD WOMAN” του Δανιήλ Χαρμς σε θεατρική διασκευή Darryl Pinckney,
Σκηνοθεσία Ρομπερτ Ουίλσον, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στο πλαίσιο του
Φεστιβάλ Αθηνών
Με μόνη την αναγγελία της παράστασης του Ουίλσον, γνωρίζαμε τη φόρμα του
έργου που θα παρακολουθούσαμε.
Σκηνική μαγεία μέσω της χρήσης των φώτων, των αρχιτεκτονικών σχημάτων που
θα φορμάριζαν τα σκηνικά αντικείμενα και το χώρο, εικόνες, χρώματα και ήχοι
που θα γήτευαν το θεατή. Οι νέες τεχνολογίες στην υπηρεσία του θεάτρου και
ένας μαέστρος έμπειρος στην ενορχήστρωση μεταδραματικών θεατρικών μορφών.
Θα δημιουργούσε αυτή τη φορά μια κάποια έκπληξη, η θα αναπαρήγαγε
μηχανιστικά τα κλισέ του;
Η μόνη μεταβλητή στην προκειμένη περίπτωση ήταν αφενός μεν το ποιητικό
κείμενο και αφετέρου η εμπλοκή δύο γοητευτικών τεράτων με πλούσια ιστορία.
Ενός διάσημου Λετονού χορευτή, του Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ και του αμερικανού
ηθοποιού και ιδρυτικού μέλους της πειραματικής ομάδας «The Wooster Group”,
Γουίλιεμ Νταφόε (πρωταγωνιστή και στην «Σκόνη του Χρόνου», τελευταία ταινία
του Θ. Αγγελόπουλου που είδαμε στην οθόνη).
Η ρώσικη μυστικιστική κουλτούρα σε διάλογο με την μαζική αμερικάνικη ή ποπ
κουλτούρα; Αν και ο Νταφόε δεν σηματοδοτεί αυτήν ακριβώς, αλλά την
αμφισβήτησή της και ο «Μίσα» μπορεί να φέρει στο DNA τον ρώσικο χειμώνα
καθώς επαναλαμβάνει την ποίηση του Χαρμς στην μητρική του γλώσσα, αλλά όπως
λέει και ο ίδιος «στην Αμερική όλοι τον γνωρίζουν σαν τον εραστή της Κάρυ,
από το “Sex and the city» και όχι σαν τον θρύλο του κλασικού μπαλέτου»,
επομένως οι δύο τους συναντήθηκαν κάπου στη μέση.
Το αποτέλεσμα όπως ήταν φυσικό ενθουσίασε το αστικό κοινό της «Στέγης»,
διασκεδάζοντας τις ενοχές του που προέκυπταν από το εξής απλό γεγονός: ότι
παρακολουθείς ένα ποιητικό σουρεαλιστικό κείμενο που μιλά για τον εφιάλτη
ενός ακατανόητου κόσμου, όπου ο θάνατος μπορεί να σε επισκεφτεί ανά πάσα
στιγμή, ενώ η καλλιτεχνική έμπνευση μπορεί να σε εγκαταλείψει ανά πάσα
στιγμή, και παρότι θαυματοποιός να μην μπορείς να πραγματώσεις ούτε ένα
θαύμα και ταυτόχρονα να νιώθεις ότι βρίσκεσαι στη Disneyland , ότι το
τραινάκι του τρόμου είναι ένα παιγνίδι και στο τέλος θα βγεις από το
τούνελ, όπου σε περιμένει χωνάκι ροζ παγωτό.
Αποτελεί πάντως επίτευγμα του σκηνοθέτη πώς κατάφερε να φέρει στα μέτρα του
έναν τραγικό ποιητή που πέθανε στο ψυχιατρείο από ασιτία στα χρόνια του
Στάλιν.
Με την αισθητική του βωβού κινηματογράφου και τις κόκκινες πινελιές , τα
δύο ασπρόμαυρα πλάσματά του με τα κατσαρά τσουλούφια, αέρινα και
κλοουνίστικα, έφεραν τελικά κάτι ίσως αθέλητα τραγικό μέσα από την
«απίστευτη ελαφρότητα του είναι».
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ