«ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Η ΜΠΕΪΜΠΙ ΤΖΕΪΙΝ» του Χένρι Φάρελ σε Μετάφραση Αντώνη Γαλέου
και Δραματουργική Επιμέλεια – Σκηνοθεσία-Σκηνικά-Κοστούμια Απόλλωνα
Παπαθεοχάρη, στο Θέατρο ΣΦΕΝΔΟΝΗ
Μια έκπληξη περίμενε φέτος το θεατρόφιλο κοινό, όταν δύο εμβληματικές
μορφές του θεάτρου μας, η Ρούλα Πατεράκη και η Ρένη Πιττακή, ανήγγειλαν την
κοινή τους εμφάνιση στο έργο του Χένρι Φάρελ «Τι απέγινε η Μπέϊμπι Τζέιν»,
αυτήν την χολιγουντιανή επιτυχία του 1962 που είχε στηριχθεί δε δύο
άσπονδες φίλες και ιέρειες της 7ης Τέχνης τη Μπέτι Ντέιβις και τη Τζόαν
Κρόφορντ που στις πραγματικές διαταραγμένες σχέσεις τους είχε στηρίξει και
την επιτυχία του έργου ο Ρόμπερτ Ολντριτς.
Τι δουλειά είχαν λοιπόν αυτές οι δύο δύσκολες καλλιτέχνιδες να υπηρετήσουν
ένα κλασσικό «εμπορικό» έργο;
Και μόνο η επιλογή τους αυτή καλλιέργησε την ίντριγκα, ενώ για όποιον
παρακολούθησε την παράσταση έγινε φανερό ότι απολάμβαναν πέρα ως πέρα αυτήν
την εντελώς θεατρική τους ανάμειξη, αυτό το παιγνίδι ρόλων σε ένα έργο που
αντανακλά την κατεστραμμένη σχέση δύο αδελφών. Δύο παλιές δόξες της
showbiz, στην πλήρη παρακμή τους. Η μία που υπήρξε ένα παιδί θαύμα που δεν
μεγάλωσε ποτέ, το αγαπημένο κορίτσι του «μπαμπά» και η άλλη μια παλιά,
ανάπηρη πια σταρ του κινηματογράφου, που συνθέτουν ένα θρήλερ πάνω σε
κρυμμένα μυστικά, στη γυναικεία κακότητα, το φθόνο, το σαδισμό τα
ψυχολογικά και σωματικά βασανιστήρια, ένα πόλεμο εξόντωσης που το τέλος το
φέρνει ο φόνος και η παραφροσύνη. Ηταν για την εποχή του μια σκληρή κριτική
πάνω στον άγριο κόσμο της showbiz και των τεράτων που εξέτρεφε;
Πάντως εμείς παρακολουθήσαμε μία Ρούλα Πατεράκη στο ρόλο την Τζέιν να
βυθίζεται σταδιακά στην παράνοια, χωρίς μελοδραματισμό, ανάμεσα σε κούκλες,
μπούκλες, κοριτσίστικα αξεσουάρ και πολύ αλκοόλ (έξοχη γεωμετρική ερμηνεία)
και την Ρένη Πιττακή ως Μπλάνς να μετατρέπει την σωματική κακοποίηση σε
σκηνικό γεγονός, σε μια παράσταση που ο Απόλλων Παπαθεοχάρης σκηνοθέτησε
νεορεαλιστικά χωρίς κόμπλεξ και με σκηνική κομψότητα.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ