«ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΣΠΙΤΟ» του Ερρίκου Ιψεν, σε Μετάφραση και Σκηνοθεσία Γιώργου
Σκεύα
Η «Νόρα» της μεσοαστικής οικογένειας του τέλους του 19ου αι., θα βγει από
το ρόλο της όμορφης, βολικής, χειραγωγημένης , συζύγου και μητέρας, θα
εγκαταλείψει το σύζυγο και τα παιδιά της, θ’ ανοίξει την πόρτα και θα
εξέλθει «της οικίας» προς την ελευθερία που τάζει ο ερχομός του νέου αιώνα,
έτοιμη να αντιμετωπίσει τις νέες νευρώσεις που θα φέρει.
Τα εμβληματικά, κλασικά έργα, διαθέτουν τη δύναμη να παίρνουν σάρκα και
οστά από την εποχή που παίζονται. Ισως γι αυτό κάθε φορά μετράμε το
σκηνοθέτη και τις ερμηνείες.
Από την δραματουργική προσαρμογή του Οστερμάιερ που είδαμε το 2006, όπου η
σύγχρονη Νόρα του σκοτώνει τον σύζυγό της, σκοτώνοντας μαζί και τον
εγκλωβισμένο εαυτό της στον εξωραϊσμένο μοντέρνο κόσμο των στελεχών των
πολυεθνικών, έως τη σκηνοθεσία του Lee Breuer το 2008 μια οπερετική εκδοχή
με νάνους άνδρες και θεόρατες γυναίκες, υπάρχει πάντα το κλασικό κείμενο
που σα φυλαχτό στοχεύει στις φωτοσκιάσεις των χαρακτήρων και των σαθρών
αστικών σχέσεων. Που θέτει σχεδόν υπαρξιακά τα θέματα του έρωτα, της
θυσίας, της αγάπης, της φιλίας, της επιβίωσης..
Πάντα όμως η Νόρα θα είναι η «μοντέρνα γυναίκα» του Αντόρνο.
Ο Γιώργος Σκεύας, επί χρόνια συνεργάτης του Λευτέρη Βογιατζή, το μικρό
κομψό θέατρο της Οδού Κυκλάδων με όλες του τις μνήμες, δούλεψαν το έργο
σαν μια παλιά δαντέλλα που πρέπει να την επιδιορθώσεις ψιλοβελονιά για να
ξαναφορεθεί. Ψιθυριστά και χαμηλόφωτα. Με σκιές. Με τη Νόρα – Αμαλία
Μουτούση να στροβιλίζεται σαν κούκλα από ένα μουσικό κουτί, πλαστογραφώντας
τον εαυτόν της, ως ότου το πάρτι μασκέ λάβει τέλος. Ηταν πράγματι ρεσιτάλ
ηθοποιίας μιας μεγάλης ηθοποιού. Ο Αρης Λεμπεσόπουλος, ένας ψυχρός και
κυνικός Τόρβαλτ, σα να υπνοβατούσε μεταξύ πραγματικότητας και της φαντασίας
του.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ