«ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ» του Φρανκ Βέντεκιντ, σε Μετάφραση Γιώργου Δεπάστα
και Σκηνοθεσία-Μουσική Επιμέλεια Νίκου Μαστοράκη, από το «ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ»
στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας
Ηταν μεγάλο το εγχείρημα του Νίκου Μαστοράκη ν’ αναλάβει να παρουσιάσει επί
σκηνής ένα έργο της γερμανικής δραματουργίας, γραμμένο το 1890 και
λησμονημένο από το 1971 που ανέβηκε και πάλι από το Εθνικό θέατρο.
Προκλητικό το θέμα του για τα ήθη του τέλους του 19ου αιώνα: το αγεφύρωτο
χάσμα ανάμεσα στον κόσμο των ενηλίκων, γονέων και δασκάλων και κείνο των
εφήβων μαθητών, με κεντρικό πυρήνα της διαφοράς τους πέραν των άλλων, την
νομιμότητα της σεξουαλικής επιθυμίας των νέων και τον έρωτα. Θέματα που
μπορεί να θεωρηθούν σήμερα παλιομοδίτικα, εφόσον η ψυχανάλυση έχει
διατυπώσει επιστημονικά πλέον τον ψυχικό κόσμο των εφήβων καθώς και τον
ρόλο των ενηλίκων στην ανάπτυξή τους.
Ομως αυτή αναβύθιση στις αρχές του σύγχρονου θεάτρου, όπου πρωτοβρίσκουμε
μια σκληρή κριτική για την κοινωνική υποκρισία, τον κυνισμό και την
ανεπάρκεια των θεσμών μπροστά σε μια μεταβαλλόμενη κοινωνική
πραγματικότητα, αποτελεί πάντα μια γόνιμη επιστροφή, όταν σκηνικά και
θεατρικά το εγχείρημα επιβεβαιώνεται.
Αυτό συνέβη και στην παράσταση του Ν. Μαστοράκη, όπου ο εξπρεσιονισμός του
συγγραφέα συναντάει τον ψυχολογικό ρεαλισμό και το δραματικό τον
υπερεαλισμό, ενώ το γκροτέσκο δεν αφήνει να κυριαρχίσει η ρωμαντική
αισθηματολογία.
Με έναν θαυμάσιο νεανικό θίασο και τις τεράστιες γκροτέσκες φιγούρες των
γονέων και δασκάλων με τον επιτηδευμένο λόγο σε αντίθεση με την φυσική
παρουσία των νέων, η παράσταση πέτυχε να μας μεταφέρει με σοκαριστικό τρόπο
την σκληρή εποχή της εφηβίας και την καταδίκη της από τον κόσμο των μεγάλων
. Ένα είδος παιδοφαγίας που χρονολογείται από την αυγή του πολιτισμού μας.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ