«ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΑ» του Ευγένιου Ο,Νηλ, σε Σκηνοθεσία και
Δραματουργική επεξεργασία (μαζί με τον Σάββα Κυριακίδη) Γιάννη Χουβαρδά,
από το Εθνικό Θέατρο
Μ’ αυτό του το έργο, ο πατέρας του αμερικανικού θεάτρου Ευγένιος Ο,Νηλ
αναμετράται με τον μύθο της Ορέστειας και τον μεταγράφει υπό τη σκιά των
φροϋδικών επεξεργασιών του «Οιδιπόδειου συμπλέγματος», στο πλαίσιο του νέου
Ιψενικού δράματος και του Στρίντμπεργκ, αλλά και την αμερικάνικη
λογοτεχνική παράδοση .
Ο «οίκος των Μάνον» μπορεί να παραπέμπει «στον οίκο των Ατρειδών» αλλά και
στον «οίκο των Ασερ» του Εντγκαρ Αλαν Πόε.
Την εξάωρη αυτή τριλογία, ο Χουβαρδάς συμπύκνωσε σε μια τρίωρη παράσταση,
που το βασικό της στοιχείο είναι ότι το ενδιαφέρον δεν εστιάζεται στο
«σπίτι», αυτό το σύγχρονο μαυσωλείο – τάφο που ενταφιάζει κάθε επιθυμία
σύμφωνα με την πουριτανική ηθική, αλλά στο ψυχολογικό δράμα των προσώπων
που έχουν σφραγιστεί από την «οικογενειακή μοίρα – κατάρα» και το μηχανισμό
εμπλοκής τους σ’ αυτόν.
Το νήμα που εφηύρε ο σκηνοθέτης για να μας φέρει αυτήν την παλιά ιστορία
την τοποθετημένη στο τέλος του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου (1865) στο
σήμερα, ήταν η μετατροπή των «χωρικών» του έργου σε μια ομάδα «θεατών» που
εισβάλλουν στη σκηνή, επεμβαίνουν στα δρώμενα, διαβάζουν τις περιγραφές του
συγγραφέα για το σκηνικό χώρο, αλαφραίνουν την ατμόσφαιρα και μας
απομακρύνουν από την συναισθηματική ταύτιση.
Ο δε εσωτερικός χώρος του γραφείου του Εζρα Μάνον, ορίζεται από τα τεράστια
live video, που αντικαθιστούν τα πορτραίτα, απομακρύνοντας την ανάγνωση των
δρώμενων από κάθε αναπαραστατική «φυσικότητα».
Πρόσωπα – νεκρικές μάσκες, πρόγονοι και επίγονοι βουλιαγμένοι στην
συναισθηματική ακαμψία, καταλήγουν στην ψυχική διαταραχή και την αιμομιξία.
Οι αισθητικότερες σκηνές του έργου ήταν φυσικά αυτές που η Λαβίνια (Λαοδίκη-
Ηλέκτρα) αντιμετωπίζει την Κριστίν (Κλυταιμνήστρα). Τα τεράστια μαύρα
κρινολίνα (φορέματα εποχής- εξαιρετικά τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη) που
φορούσαν, επέτειναν την αίσθηση της ερεβώδους σύγκρουσης.
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Κριστίν) με την θηλυκή της σκληρότητα, η Μαρία
Πρωτόπαππα με την αδρή, ανεπεξέργαστη, σχεδόν ζωώδη, προσέγγιση της
εκδικητικής Λαβίνια, ο σκληροδομημένος Εζρα Μάνον του Ακύλλα Καραζήση, αλλά
και η άνεση της Θ. Μπαζάκα να μετατρέπεται σε «ο,τιδήποτε» της ζητηθεί,
καθώς και η αρτιότητα των υπολοίπων (Λούλης , Κοτανίδης, Μ. Λυμπεροπούλου,
Στέργιογλου κ.λπ), απετέλεσαν έναν άρτιο θίασο που υπηρέτησε οπωσδήποτε την
σκηνοθετική αντίληψη, καλύπτοντας ακόμα και αδύναμα σημεία της.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ