«ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Η ΑΡΧΗ» από την ομάδα «Πλεύσις» στο Θέατρο «Φούρνος»
Η ομάδα «Πλεύσις» δεν είναι μια συνηθισμένη θεατρική ομάδα. Από το 1996 έως
σήμερα, επιμένει να μας προτείνει μια διαφορετική ανάγνωση είτε γνωστών
θεατρικών έργων (όπως ήταν ο Βόυτσεκ του Μπούχνερ για παράδειγμα) είτε
λογοτεχνικών κειμένων (όπως του Μπόρχες) είτε δικών τους συνθέσεων. Μια
«σιωπηρή ανάγνωση» που στηρίζεται από τη μια στο χώρο του σωματικού θεάτρου
και από την άλλη σε μια σύνθεση μιμικής, σύγχρονου χορού, μουσικής και
ακροβατικών. Στις παραστάσεις της ομάδας, η σωματική εκφραστικότητα των
ερμηνευτών εντάσσεται στον πολυμορφικό σκηνικό χώρο που κάθε φορά
κατασκευάζεται, καθώς και στο παιγνίδι με τα αντικείμενα που είναι μέρος
της ίδιας αισθητικής προσέγγισης που αναπτύχθηκε μέσα από προηγούμενες
παραγωγές της, όπως «Το βλέμμα» που ήταν και η χαρακτηριστικότερη.
«Το Τέλος και η Αρχή» εμπνέεται από το πνεύμα του Μπέκετ , από το «Τέλος
του Παιγνιδιού», «Τις ευτυχισμένες μέρες» και το «Περιμένοντας τον Γκοντό».
Κι αν ο τόπος του Μπέκετ είναι ένας ου-τόπος, όπου ο άνθρωπος βιώνει την
περατότητά του και το τραγικό στοιχείο εντοπίζεται στη φράση «Το τέλος
βρίσκεται μες την αρχή κι ωστόσο συνεχίζουμε», στην παράσταση οι
συντελεστές της μοιάζουν να το αντιστρέφουν, υποστηρίζοντας ότι «κάθε τέλος
ενέχει και μία καινούργια αρχή».
Κι αυτό το αέναο παιγνίδι του τέλους και της αρχής που εναλλάσσονται ,το
εκτελεί ένα ζευγάρι, ένας άνδρας και μια γυναίκα, που ταξιδεύουν άλλοτε
μαζί κι άλλοτε χώρια, άλλοτε συμπλέουν κι άλλοτε απομακρύνονται. Σ’ αυτό το
ταξίδι είναι καταδικασμένοι να συνυπάρχουν, να ψάχνουν ακόμα και όταν οι
αναμνήσεις επιστρέφουν ως εφιάλτες.
Στην παράσταση εντυπωσιάζουν οι δυνατές εικαστικές διατυπώσεις, η αρμονία
των σωμάτων. Όταν οι λέξεις δεν επαρκούν για να εκφράσουν το «φοβερό», το
σώμα με την κίνηση, την ακινησία και τελικά τη σιωπή του, είναι πιο αρμόδιο
για να μιλήσει. Αν οι ήρωες του Μπέκετ «μιλούν» για να καλύψουν το
υπαρξιακό τους κενό και την αμηχανία της παραδοχής της οντότητάς τους , το
σκηνικό ζευγάρι της παράστασης (Αντώνης Κουτρουμπής, Ολγα Γερογιαννάκη), με
τον δικό του σωματικό τρόπο, απεικόνισε εναργέστερα τις σκιές των
χαρακτήρων του Μπέκετ και ενεργοποίησε δραστικότερα τη ζωική ορμή των
μπεκετικών πλασμάτων.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΊΤΟΥ ΟΛΓΑ