«Τρεις Αδερφές» του Αντόν Τσέχοφ, σε Σκηνοθεσία και Δραματουργική απόδοση
Δημήτρη Τάρλοου, στο θέατρο «Πορεία»
Εχω την αίσθηση πως σε μεταιχμιακές ιστορικές περιόδους, όταν όλα μοιάζουν
βαλτωμένα και αντιηρωικά, τα τσεχοφικά δράματα ή τραγικωμωδίες ή πικρές
κωμωδίες του, αυτά τα έργα τα δίχως εξωτερική πλοκή, όπου το ίδιο το
εσωτερικό τοπίο των αντιηρώων του μεγάλου Ρώσου, και οι αναταράξεις του,
μοιάζουν με βότσαλο στη λίμνη, μια ψυχογραφική εξέλιξη, που φτάνοντας στο
τέλος κανείς δεν είναι πια ίδιος, καθώς ο χρόνος ο ίδιος φθείρει τα
πρόσωπα, τις επιθυμίες και τελικά περισσότερες ματαιώσεις φέρνει παρά
πραγμάτωση των ελπίδων, γίνονται «επίκαιρα» όσο ποτέ. Αυτό άλλωστε είναι
και το μυστικό των κλασσικών έργων. Να διαβάζονται σε κάθε εποχή με τον
τρόπο της. Ο Τάρλοου μας έφερε στη σκηνή μια αίσθηση της αβάσταχτης
βαρύτητας της καθημερινότητας.
Οι τρεις νικημένες από το χρόνο αδερφές, η Ολγα, η Μάσα-Μαρία, η Ειρήνη, η
κάθε μια με τη δική της ιδιοσυγκρασία, μέσα σε τέσσερα χρόνια, μπορεί να
μαραίνονται, αλλά επιζούν. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι εμείς ως θεατές,
τις οικειοποιηθήκαμε. Εγιναν δικές μας, θυμίζοντας πικρά πόσες χαμένες
«Μόσχες» μετρήσαμε και οι ίδιοι στη ζωή μας.
Μπορεί στα τέλη του 19ου αι., και στις αρχές του 20ου , ο Τσέχοφ να έδειχνε
την ανημποριά της παλιάς εκλεπτυσμένης αριστοκρατίας να αντιδράσει μπροστά
στην έλευση της μεσαίας και μεγάλης νέας αστικής τάξης που με τη χυδαιότητα
του δυναμισμού της κυρίευε τα πάντα (εδώ η Νατάσα η σύζυγος του Αντρέι),
όμως πια το θέμα του παίρνει υπαρξιακές διαστάσεις.
Ο Τάρλοου κατάφερε χωρίς να θίξει ή να εκμοντερνίσει ιδιαίτερα το έργο, να
δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα «παρόντος», ένα «εδώ στην Ελλάδα και τώρα»,
μέσα από τραγούδια ελληνικά, οριακές αλλαγές ονομάτων, τόπων, ποιητών και
χώρων, ένα γοητευτικό παιγνίδι λέξεων, που η λεπτή ειρωνεία και ο σαρκασμός
έφτιαχναν μια πικρή κωμωδία της ανθρώπινης κατάστασης.
Εξαίρετος ο συνδυασμός δεκαπέντε καλών ηθοποιών διαφορετικής φόρμας και
αισθητικής αντίληψης, με την διάφανη, φευγάτη Μαρία (Μάσα) της Ιωάννας
Παππά, τη δροσιά της Λένας Παπαληγούρα στην Ειρήνη, την στιβαρή αλλά γεμάτη
ζεστασιά παρουσία της Αλεξάνδρας Αϊδίνη στην Ολγα.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ