«ΥΠΟ ΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΒΟΫΤΣΕΚ» από την ομάδα «ΠΛΕΥΣΙΣ» στο θέατρο «ΑΚΗΣ ΔΑΒΗΣ»
Η ομάδα μιμικής «ΠΛΕΥΣΙΣ», κινείται από το 1997 που πρωτοδημιουργήθηκε με
την σκηνοθετική καθοδήγηση του Αντώνη Κουτρουμπή, ανάμεσα σ’ αυτό που
ονομάστηκε «θέατρο του σώματος» και που συνδιάζει τη μιμική, το σύγχρονο
χορό αλλά και τη θεατρική ερμηνευτική, προσεγγίζοντας ολοκληρωμένα θέματα-
σκέψεις ακόμα και φιλοσοφικό στοχασμό. Σ’ αυτόν τον χώρο, που μας
υπενθυμίζει διαρκώς πως η χειροποίητη μαγεία του δεν αποτελεί αυταπάτη,
αλλά ένα άλλο είδος γνώσης.
Φέτος η ομάδα (Αντώνης Κουτρουμπής, Ολγα Γερογιαννάκη, Θένια Κουτρουμπή,
Γιώργος Βρόντος, Νίκος Τόμπος) προχώρησε πιο θαρρετά.
Ανέβασε στη σκηνή με τον τρόπο της τον «Βόυτσεκ, το γνωστό θεατρικό
κείμενο του Καρλ Μπύχνερ .
Την ιστορία δηλαδή του στρατιώτη Βόϋτσεκ, του φτωχού, αδύναμου και
καταπιεσμένου ανθρωπάκου που συνθλίβεται από τους μηχανισμούς της εξουσίας,
όπως προσωποποιούνται από τους εκφραστές του συστήματος, τόσο ώστε να
απωλέσει την ίδια την ανθρώπινη υπόστασή του. Φαινομενικά εντελώς
παράλογα, θα στρέψει την επιθετικότητα που δέχτηκε, εναντίον του πιο
αγαπημένου του προσώπου, της Μαρίας και θα την σκοτώσει. Και τότε το ίδιο
το σύστημα που τον οδήγησε στην τρέλα, θα τον εκτελέσει. Ποιόν όμως σκότωσε
ο Βόυτσεκ; Τον άλλον ή το πιο αγαπημένο κομμάτι του εαυτού του (αυτό που
δεν αναγνωρίζει ότι αξίζει να διαθέτει); ‘Η ο Βόϋτσεκ με το φόνο της
αγαπημένης του θεωρεί ότι την οικειοποιείται για πάντα;
Επαναλαμβανόμενα αενάως ερωτήματα που προκύπτουν μετά από κάθε ερωτικό
φόνο, ένα ερώτημα τελικά που αφορά στην ελευθερία του ανθρώπου, ή στη μοίρα
του ή στο υποτιθέμενο δικαίωμα επιλογής.
Όπως πάντα με την ομάδα «Πλεύσις» το ενδιαφέρον έγκειται στην συμπύκνωση
των νοημάτων και την εικαστική τους απόδοση, στην εύγλωττη (με τη γλώσσα
του σώματος) σιωπή, στο χειροποίητο συναίσθημα που εικονοποιούν, σαν το
ζυμάρι με το οποίο πλάθουν όχι μόνο το ψωμί αλλά και την αφήγηση, τις
μάσκες, το μωρό που κοιμάται στην κούνια του. Ο κατακερματισμένος λόγος του
κειμένου αποδίδεται με τον κατακερματισμό των σωμάτων των χορευτών επί
σκηνής, την υστερομοντέρνα μουσική σύνθεση του Μηνά Εμμανουήλ, τα λιτά
σκηνικά που μεταλλάσσονται και κυρίως από την αισθαντική ερμηνεία των
χορευτών.