«ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ» ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Δύο πραγματικά διαφορετικές παραστάσεις μας συγκίνησαν όχι μόνο
καλλιτεχνικά αλλά και γιατί εντάσσονταν σ’ αυτό που θα αποκαλούσαμε
«ακτιβίστικο θέατρο», ή θέατρο κοινωνικής δράσης.
Και γιατί όχι «πολιτικό θέατρο» παρά την κατασυκοφάντηση του όρου την
προηγούμενη δεκαετία, εφόσον προκαλεί το κοινό να απαλλαγεί από τα
στερεότυπα με μια άλλου είδους εσωτερική δράση.
Και εξηγούμαι.: Το «Εδώ», σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη που είναι βασισμένο
στη δημοσιογραφική έρευνα του Γκαζμέντ Καπλάνι και παρουσιάζεται στο
«Θέατρο σε τροχόσπιτο», αποτελεί την πιο σπαραχτικά λιτή αλήθεια για τις
πραγματικές ζωές των μεταναστών στη χώρα μας, κυρίως δε των παιδιών που
γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν στην Ελλάδα.
Εντάσσοντας στη δράση και τα συγκροτήματα ραπ μουσικής από μετανάστες (Tang
Ram Jerome a.k.a The soource), μετέτρεψαν την παράσταση σε πάρτυ, ενώ εμείς
οι …ιθαγενείς θεατές μείναμε με ένα αίσθημα έντονης ενοχής, που αν δεν
μεταφραστεί σε δράση , μετατρέπεται αυτόματα σε συνενοχή ένος εγκλήματος.
Από την άλλη πλευρά η Ολια Λαζαρίδου επιμελήθηκε καλλιτεχνικά την θεατρική
ομάδα «18 Μποφώρ» (τα παιδιά που είναι μέλη της επανένταξης, στο πλαίσιο
της δράσης του κέντρου απεξάρτησης 18 Ανω), μια ερασιτεχνική ομάδα που πήρε
το ποίημα του Μπρεχτ «Αυτός που λέει ναι-Αυτός που λέει όχι», δε φοβήθηκε
το διδακτικό του ύφος, το χρησιμοποίησε σαν λιμπρέτο και με την βοήθεια του
Γιώργου Μαρκόπουλου, το διασκεύασε μουσικά. Εφτιαξε κι ένα φιλμάκι με τους
σημερινούς νέους ν’ απαντούν στα ναι και τα όχι της καθημερινότητας και μας
μετέφερε την πιο αισιόδοξη ματιά για τη ζωή : «Φώναξε άμα γουστάρεις όχι,
φώναξε άμα γουστάρεις ναι», αρκεί να είσαι μέσα στη ζωή και τις προκλήσεις
της.