«ΧΑΒΙΑΡΙ ΜΕ ΚΕΪΚ» ή BIRDBATH του Λέοναρντ Μέλφι, σε Σκηνοθεσία Ελένης Σκότη
και Μετάφραση Αντονυ Μπερκ, στο «ΘΕΑΤΡΟ ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ»
Ο Λέοναρντ Μέλφι συγκαταλέγεται σε κείνους τους αντισυμβατικούς αμερικανούς
συγγραφείς που τη δεκαετία του 1960 λειτουργούσαν έξω από το αμερικάνικο
κατεστημένο και τροφοδοτούσαν κυρίως το Off broadway θέατρο.
Μία γούρνα για σπουργιτάκια (birrbath) ή μια ζεστή αγκαλιά για την Βίλμα
Σπάροου (σπουργιτάκι), είναι το αιτούμενο ενός έργου που δομημένο σαν ένα
φλας στο σκοτάδι, μιλάει για τους απόκληρους, τους μόνους, τους
περιθωριακούς που ζουν στις παριφές των μεγαλουπόλεων, όχι αναγκαστικά
αντικοινωνικοί ή λούμπεν, αλλά απόλυτα φοβισμένοι από την ίδια τους τη
μοναξιά.
Μπορεί κανείς να διαγνώσει μια ψυχαναλυτική χροιά στο δράμα της Βίλμας,
εφόσον αυτή δεν είχε πραγματώσει έως τα 35 της χρόνια την εσωτερική της
μητροκτονία και επομένως δεν είχε ενηλικιωθεί, με αποτέλεσμα τον τρόμο της
για οποιαδήποτε επαφή. Όμως αυτή η μητέρα -“bitch” μπορεί να συμβολίζει
ακόμα και μια πατρίδα που ποτέ δεν διέθεσε αγκαλιά για όλα τα παιδιά της,
κυρίως για τα πιο αδύναμα. Και αυτή δεν είναι άλλη από την αμερικάνικη
κοινωνία.
Η Τζένη Κόλλια σ’ αυτήν την παράσταση κέρδισε εκτός των άλλων και ένα
προσωπικό της στοίχημα. Η Βίλμα της είναι το σπουργιτάκι που μεταμορφώνεται
προς στιγμή σε γύπα και κατόπιν γίνεται πάλι η παραπονεμένη παιδούλα που
ποτέ της δε μεγάλωσε. Ο Κώστας Καζανάς ερμήνευσε άριστα τις μεταπτώσεις του
Φράνκι, του ποιητή που χάνεται στο αλκοόλ, αφήνοντας ανοιχτά όλα τα
ενδεχόμενα. Να κυριαρχίσει το ευαίσθητο κομμάτι του ψυχισμού του ή το άλλο
το καταστροφικό και βίαιο.
ΑΘΗΝΑ 23-4-07
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ