«ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ» της Amanda Whittington, σε Μετάφραση Αντώνη Γαλέου
και Σκηνοθεσία Λεωνίδα Παπαδόπουλου, από την ομάδα «Γέφυρα» στο θέατρο
«Αγγέλων βήμα».
Η περσινή θεατρική σαιζόν στο υπέροχο νεοκλασικό της Σατωβριάνδου, που
ήταν αφιερωμένη στο «noir», σ’ αυτή τη σκοτεινή όψη της ζωής που έχει βρει
θαυμάσιες αντανακλάσεις κυρίως στη φιλμογραφία, βρήκε έναν μαγικό χώρο για
να αναδειχτεί.
Προσωπικά μόλις φέτος παρακολούθησα την παράσταση «Χορεύοντας στην ομίχλη»
που επαναλαμβάνεται για δεύτερη σαιζόν και ομολογώ ότι το σύνολο – χώρος,
έργο, παράσταση- δικαίωσε τους εμπνευστές και συντελεστές της.
Το έργο της Amanda Whittington, ένα σύγχρονο έργο, που για πρώτη φορά
παρακολουθήσαμε στην Ελλάδα, βασίζεται στην αληθινή ιστορία της Ruth Ellis,
της τελευταίας γυναίκας που απαγχονίστηκε στη Βρετανία τη δεκαετία του ‘50
ύστερα από την καταδίκη της σε θάνατο για την εν ψυχρώ δολοφονία του
άπιστου εραστή της. Στη σκιά του ψυχρού πολέμου, υπό τους ήχους της Μπίλι
Χόλιντέι, σε κακόφημα ή «κυριλάτα» κλαμπ, στο ημίφως ενός υπόκοσμου που
μυρίζει βία και αλκοόλ, μια ξανθιά σταρλετίτσα ψάχνει το όνειρο. Σκληρά
παιδικά χρόνια, σκληρός και ανδρικός ο κόσμος της νύχτας, σκληρός και ο
μοιραίος έρωτας, αναπόφευκτο το καψάλιασμα των φτερών της πεταλουδίτσας
μας. Είναι η φόνισσα θύτης ή θύμα;
Μ’ αυτή τη συνταγή προσφέρεται ένα κλασικό μελοδραματικό “noir” με τον
απαραίτητο ντεντέκτιβ που ψάχνει κάποια κρυμμένη αλήθεια πίσω από τα
φαινόμενα.
Το ενδιαφέρον στο έργο είναι ότι όλα διαδραματίζονται μεταξύ των γυναικών,
υπάρχει μια αθωότητα στην ύπαρξή τους και τις πράξεις τους. Ενας
γυναικόκοσμος που αμύνεται κατά της βίας των ανδρών.
Ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος έστησε με στυλ την παράσταση, της έδωσε,
χρησιμοποιώντας τους ήχους, τα φώτα και το video art, ένα σχήμα γεωμετρικό
και ρευστό συνάμα, που αύξανε τη συναισθηματική συμμετοχή του κοινού και το
ενδιαφέρον, ενώ έπαιζε με τους γνωστούς κινηματογραφικούς κώδικες του
είδους.
Εξαιρετική η Ελένη Δαφνή που ως άλλη αθώα Μέρυλιν, και επειδή «οι ξανθές
κατά Χίτσκοκ, κάνουν τα πιο ωραία θύματα», έπαιξε τη Ruth δίχως την
επίγνωση κάποιας αμαρτίας. Επίσης ξεχώρισε η αδρή και γήινη παρουσία της
Ειρήνης Γραμματικοπούλου.
Θα ήθελα λιγότερο σίγουρο και ατσαλάκωτο τον ντεντέκτιβ του Μάνθου Καλατζή.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ