«ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ» του Ιβάν Βιριπάγεβ σε Σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου στο
Θέατρο της οδού Κυκλάδων και «ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΑΣ Scripta Femina» από την
ομάδα Anima σε Σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη στο «Studio Κινητήρας»
Ο Βιριμπάγιεφ ανήκει σε κείνη τη γενιά των Ρώσων συγγραφέων που εμφανίστηκε
στη ρωσική σκηνή τη δεκαετία του 1990 και έκφρασε τη συνολική κατάρρευση
της κοινωνίας που ακολούθησε την πτώση του σοβιετικού υπαρκτού σοσιαλισμού.
Το ρωσικό Νέο Δράμα (Novaya Drama) και τα θέατρα που το προωθούν
(Teatr.Doc, και το Praktika από τη δεκαετία του 2000) ενθαρρύνθηκε και
προωθήθηκε κυρίως από το Βρετανικό Συμβούλιο, που έφερε σε επαφή τους νέους
ρώσους συγγραφείς και καλλιτέχνες, με το βρετανικό θέατρο της ίδιας
δεκαετίας, το «θέατρο στα μούτρα» (in-yer-face), την οργισμένη γραφή, το
ντοκουμέντο, την αποδόμηση, την χρήση του μοντάζ, το μεταδραματικό ή
αφηγηματικό θέατρο.
Αποτυπώνοντας ο Βιριμπάγιεφ την κατάρρευση όλου του αξιακού συστήματος της
μετασοβιετικής Ρωσίας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στα έργα του, έφτιαξε
ένα προσωπικό στυλ και μια δική του σκηνική γλώσσα.
Στις «Ψευδαισθήσεις», που με ακραία λιτότητα και αποστασιοποίηση (τόσο που
θυμίζει την τεχνική του «επικού» θεάτρου) αλλά και μια δόση λεπτής
ειρωνείας απέδωσε σκηνικά η Κατερίνα Ευαγγελάτου, δύο νεαροί άντρες και
γυναίκες μας αφηγούνται τις ζωές δύο ογδοντάχρονων παντρεμένων ζευγαριών,
που λίγο πριν το θάνατο, κάνουν απολογισμό της ζωής τους, αναδεικνύοντας ο
καθένας με τον τρόπο του το ζήτημα της αιώνιας αγάπης, της αμοιβαιότητας,
της πίστης ή και της απιστίας.
Το ενδιαφέρον εντοπίζεται στον μαυροπίνακα που πάνω του, μια κιμωλία
αποτυπώνει και παράλληλα προσπαθεί να συνδέσει τα άτομα, τις απόψεις και τα
συναισθήματά τους, δημιουργώντας ένα ζωντανό αξεδιάλυτο κουβάρι.
Το θεατρικό αυτό «πείραμα» αντιμετωπίζει εκθετικά το πρόβλημα που
διαχειρίζεται (το ίδιο το νόημα της ζωής) και τελικά αβαθώς, αλλά
αναδείχθηκε με ευφρόσυνη εγρήγορση από τους Παντελή Δεντάκη, Αλεξία
Καλτσίκη, Βασίλη Κουκαλάνι και Ηλέκτρα ΝΙκολούζου.
Παράλληλα και στο ίδιο μήκος κύματος, αυτού του αφηγηματικού θεάτρου, η
Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη επεξεργάστηκε δραματουργικά κείμενα από τον «Ιούλιο
Καίσαρα» του Σαίξπηρ, τους «Βίους Παράλληλους» του Πλούταρχου, «Το αίμα
του Καίσαρα» του Θ. Ουάιλντερ, τον «Ιούλιο Καίσαρα» του Αλ. Δουμά» και τις
«Τελευταίες Μέρες του Καίσαρα» του Β.Μ.Μανφρέντι» και έστησε μία παράσταση
που επεξεργάζεται την ιστορία από τη θέση των γυναικών. Την Καλπουργία-
σύζυγο του Καίσαρα, την Πορκία-σύζυγο του Βρούτου και την Σερβιλία-μητέρα
του Βρούτου και ερωμένη του Κάισαρα. Τρεις ηθοποιοί (Ολγα Νικολαϊδου,
Στέλλα Νούλη, Βασιλική Τσεκούρα), εισέρχονται στο χώρο της ιστορίας από την
κλειδαρότρυπα της κρεβατοκάμαρας. Θύτες και θύματα οι ίδιες, μιας ανοίκειας
ιστορίας.
Ενδιαφέρουσα προσέγγιση, λιτή παρουσίαση με χρήση των θεατρικών μέσων και
μια υφέρπουσα απειλή και επιθετικότητα στην ατμόσφαιρα.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΊΤΟΥ ΟΛΓΑ