“AMΛΕΤ» του Σαίξπηρ από το «The Wooster Groop” σε σκηνοθεσία Elizabeth
LeCompte, στην Πειραιώς 160
H LeCompte, η θεωρούμενη και materfamilias του αμερικανικού πειραματικού
θεάτρου απέκτησε και στη χώρα μας φανατικούς οπαδούς αλλά και φανατικούς
εχθρούς μετά την προπέρσινη «ΦΑΙΔΡΑ» του Ρακίνα που τάραξε τα νερά του
ελληνικού θεατρικού καθωσπρεπισμού καθώς και της political correct
σκηνοθετικής αντιμετώπισης των κλασσικών κειμένων.
Με τον «Αμλετ» της επιβεβαίωσε ότι η σκηνοθετική της αντίληψη στηρίζεται σε
μια ελεύθερη προσέγγιση της θεατρικότητας, σε διαφορετικές τεχνικές και
τρόπους έκφρασης, με εγκαταστάσεις, χορό, κίνηση, ήχους, πλήρως αποδομημένο
κείμενο, περφόρμερ, οθόνες πλάσμα, μικρόφωνα, πειραγμένους ήχους, κλπ, κλπ,
με στόχο, καταστρατηγώντας το αρχικό κείμενο, να το αναδομήσει τελικά και
να μας το παραδώσει ήδη κοιταγμένο από άλλη πλευρά και θέση.
Στην προκειμένη περίπτωση ο Σκοτ Σέπερντ (Αμλετ) αρχικά φαίνεται να
συνδιαλέγεται περισσότερο με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον (ως Αμλετ ), της
πρωτοποριακής για τα δεδομένα εποχής κινηματογραφημένης παράστασης του
1964, (που πειραγμένη εμφανίζεται στην οθόνη), δηλαδή με τους μύθους της
δικής του παιδικής ηλικίας, παρά με τον Αμλετ του Σαίξπηρ. Σταδιακά όμως
παύει να μιμείται τις κινήσεις και την ερμηνεία του παλιού του ειδώλου και
προσπαθεί να αντιμετωπίσει ο ίδιος τον ήρωά του, να δείξει (αν όχι να
απαντήσει) ο ίδιος τα αιώνια ερωτήματα του αμφισβητία έφηβου.
Ετσι δεν είναι σίγουρο ότι ο Αμλετ συνδιαλέγεται με το φάντασμα του πατέρα
– βασιλιά (όπως ακούγεται με τη φωνή του Τζον Γκίλγκουντ από την
κινηματογραφημένη παράσταση που είχε ο ίδιος σκηνοθετήσει),αλλά και με τα
φαντάσματα τα δικά του, τους μύθους και τα παλιά είδωλα που τον γοητεύουν
μεν αλλά πρέπει να ξεπεράσει.
ΑΘΗΝΑ 23-6-08
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ