“BATTLEFIELD” σε Σκηνοθεσία Πήτερ Μπρουκ στο Θέατρο του Ιδρύματος
«Ελληνικός Κόσμος» από την Αττική Πολιτιστική Εταιρεία»
«Πεδίο μάχης». Αυτή είναι η μετάφραση της απόλυτα μινιμαλιστικής παράστασης
του ενενηντάχρονου Πήτερ Μπρουκ (και της συνεργάτιδάς του Μαρί-Ελέν Ετιέν)
, όπου σε εβδομήντα λεπτά, οι τέσσερις ηθοποιοί του, μας αφηγούνται ένα
μικρό μέρος της θρυλικής «Μαχαμπαράτα». Του Σανσκριτικού έπους, που είναι
επτά φορές μεγαλύτερο από την «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια» και δεκαπέντε
φορές μεγαλύτερη από τη «Βίβλο».
Τα επακόλουθα του τέλους ενός μακροχρόνιου και αιματηρού πολέμου για τη
διαδοχή της εξουσίας. Τι θα επακολουθήσει αυτής της καταστροφής; Ποιος θα
συμβουλεύσει τον υποψήφιο σοφό και δίκαιο βασιλιά;
30 χρόνια μετά το αρχικό ανέβασμα (1986) σε μια εννιάωρη παράσταση (θρυλική
και για μας μιας και παρουσιάστηκε στα νταμάρια της Πετρούπολης) και λίγο
καιρό μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, ο μεγάλος σκηνοθέτης, μας
έφερε και πάλι μπροστά στα μεγάλα διλλήματα.
Η «Μαχαμπαράτα» έχω την αίσθηση ότι αποτελεί την Ανατολική εκδοχή της
«Θεογονίας» του Ησίοδου και των Ομηρικών επών που απαντούν στον δυτικό
πολιτισμό και την δική μας ορθολογιστική σκέψη και πολιτισμική παράδοση.
Πάντως η αναζήτηση της «εσωτερικής γαλήνης» και η ανάγκη αναζωογόνησης μετά
την καταστροφή, παραμένουν οι συνδετικοί κρίκοι των δύο μεγάλων και
διαφορετικών φιλοσοφιών.
Ο Πήτερ Μπρουκ έχει κάνει εδώ και πολλά χρόνια την επιλογή του. Εγκατέλειψε
νωρίς το δυτικό θέατρο και τις πολυδάπανες αναπαραστάσεις και θήτευσε στο
τελετουργικό θέατρο που επιβίωνε ακόμα και στο σύγχρονο θέατρο στις «τρίτες
χώρες». Μια θρησκευτική προσέγγιση που ακουμπούσε αλλά και αναιρούσε
ταυτόχρονα την «αρχαία τραγωδία».
Η αξία της σιωπής και του «κενού χώρου», το σώμα, οι ήχοι ενός γιαπωνέζικου
τύμπανου, φως και οι ηθοποιοί που μεταμορφώνουν απλά υλικά ενώ
μεταμορφώνονται οι ίδιοι επί σκηνής. Ένα φτωχό θέατρο με πλούτο ψυχής.
Να μοιραστώ μαζί σας μόνο ότι είχα την τύχη να παρακολουθήσω πριν χρόνια
στο «Βouffes du Nord” ,ένα θέατρο «ιταλικής σκηνής» του 19ου αι., με την
πατίνα του χρόνου επάνω του, σ’ ένα υποβαθμισμένο προάστιο του Παρισιού
έναν «μαύρο» Αμλετ, που θα μου μείνει αξέχαστος.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ