«COCK» του Μάικ Μπάρτλετ, σε Μετάφραση και Σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου
στο Θέατρο «ΘΗΣΕΙΟΝ»
Η Κατερίνα Ευαγγελάτου έχει εγγραφεί τα τελευταία χρόνια στο θεατρικό τοπίο
, ως σκηνοθέτης μιας λοξής ματιάς στη διαχείριση του πραγματολογικού και
δραματικού υλικού της, ένα κλείσιμο του ματιού στην αντιρρεαλιστική
απεικόνιση ακόμα και «καθημερινών ιστοριών». Το βραβευμένο έργο του
Μπάρτλετ Cock με τις λεπτομερέστατες υποδείξεις του συγγραφέα για ακραία
λιτότητα και άδεια σκηνή ως αντίβαρο στο ρεαλισμό του έργου, ταίριαξε
απόλυτα με την αισθητική της .
Cock σημαίνει κόκορας και πέος και σαχλαμάρες. Παίζοντας με τις σημασίες ο
συγγραφέας γράφει ένα έργο που χαρακτηρίστηκε «μετά-γκέι», ένα έργο που με
χιούμορ προσπαθεί να μιλήσει για το νέο τοπίο των ανθρώπινων σχέσεων στην
μετά – πολιτικά ορθή εποχή μας.
Δεχόμενος ο δυτικό κόσμος τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων , έχει ήδη
δημιουργήσει νέα κλισέ και νέα συστήματα που απαιτούν την αποδοχή ένταξης
στρατοπέδου, προκειμένου να γίνεις σεβαστός ως προσωπικότητα.
Το εύρημα του συγγραφέα έγκειται στο ότι φτιάχνει ένα «ménage a trοιs” του
21ου αιώνα. Το τρίγωνο πλέον μπορεί να έχει και την εξής εκδοχή: Το ένα
μέλος τους ομοφυλόφιλου ζευγαριού απατά τον σύντροφό του με μια γυναίκα.
Ανακαλύπτει έτσι μια νέα εκδοχή της σεξουαλικότητάς του και επιθυμεί να την
υπερασπίσει χαλώντας όμως την αποδεκτή «ορθότητα». Στο τερέν θα στηθεί μια
εξαιρετική λεκτική κοκορομαχία όπου θα λάβει μέρος εκτός από το τρίο (ο Α ο
Τζων και η Γ) και ο πατέρας του απατημένου, ως εκπρόσωπος της γενιάς του
1960 που γέννησε και τις αποδεκτές διακρίσεις γκέι και στρέιτ. Εκεί θα
παιχτεί το παμπάλαιο παιγνίδι της διεκδίκησης και χειραγώγησης του άλλου,
της δύναμης και της αδυναμίας, αυτό που ονομάστηκε ερωτικό.
Το καινούργιο που φέρνει το έργο σ’ αυτήν την πολύ παλιά συζήτηση, είναι το
αίτημα της αποδοχής της ρευστότητας του άλλου, του δικαιώματός του να
αρνηθεί μια τελεσίδικη σεξουαλική ταυτότητα. Εκείνο όμως που τελικά
ανασύρεται είναι η κατά την ψυχανάλυση επιθυμία καθήλωσης σε μια εφηβική
άρνηση ευνουχισμού του θηλυκού στοιχείου που είναι αναγκαία για την
απόκτηση της αρσενικής ταυτότητας. Αυτή είναι και η υποσυνείδητη επιθυμία.
Η μη επιλογή , η επιστροφή στον παράδεισο που δεν είναι άλλος από τον
μητρικό κόλπο.
Εστησε γεωμετρικά το θεατρικό ριγκ η Κατερίνα Ευαγγελάτου. Στον λεκτικό
ρεαλισμό αντέτεινε το σουρεαλισμό της σκηνικής της φόρμας. Αποστάσεις,
μετρημένες κινήσεις, γεύμα που δίνεται χωρίς φαγητό και μυρωδιές, παλτά που
φοριόνται λεκτικά, γλυκά που σερβίρονται ομοίως.
Μάκης Παπαδημητρίου, Δημήτρης Μοθωναίος και Ιωάννα Παππά το τρίγωνο της
επιθυμητής αμαρτίας. Κι ένας εξαιρετικός Γιώργος Κοτανίδης σαν Αγγλος
μεταλλωρύχος στον ρόλο του πατέρα που αποδέχτηκε την ιδιαιτερότητα του
γιού του φτιάχνοντας ένα αποδεκτό σχήμα και που αρνείται να δεχθεί ότι ούτε
κι αυτό ισχύει πιά.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΊΤΟΥ ΟΛΓΑ