“EΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ» του Αισχύλου, σε Μετάφραση Γιώργου Μπλάνα και Σκηνοθεσία
Τσέζαρις Γκραουζίνις, από το ΚΘΒΕ
Δικαίωσε τελικά τη φήμη της η παράσταση του Γκραουζίνις που προσωπικά
παρακολούθησα στο Ηρώδειο. Ένα έργο που μας έφτασε ατελές (πολλές οι
παρεμβάσεις κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους), προοικονομεί
την Αντιγόνη του Σοφοκλή και το οποίο η στιβαρή μετάφραση του ποιητή
Γιώργου Μπλάνα, πέτυχε να το φέρει φρέσκο, σύγχρονο ή διαχρονικό.
Ο Σκηνοθέτης φαντάστηκε το έργο ως μια αντιπολεμική τραγωδία με
αρχαιτυπικούς όρους και μάλιστα μια τραγωδία κάθε εμφύλιας σύρραξης.
Σε ένα λιτό σκηνικό (Κέννυ Μακ Λέλλαν) που ενσωματώνει περισσότερο τους
χώρους που παίζεται παρά παρεμβαίνει, με δύο σκάλες στις οποίες προσπαθούν
οι πρωταγωνιστές να ισορροπήσουν και είτε το κατορθώνουν είτε
κατακρημνίζονται , ένα μπαούλο με παιδικά πολεμικά παιγνίδια που θα πάρουν
στα χέρια τους οι άνθρωποι της πόλης για να υπερασπίσουν τις επτά πύλες,
έφτιαξε ένα θρηνητικό βαλκάνιο πανηγύρι, έναν αντιηρωϊκό χορό , κινώντας
τον έκκεντρα και απόκεντρα, που υπό των ήχων της έξοχης μουσικής του
Δημήτρη Θεοχάρη, περιέπαιζε τα μεγάλα ηρωικά λόγια των πολιτικών ηγετών,
την επίκληση των Θεών, την δήθεν ευλάβεια κλπ. Από πίσω παραμόνευε διαρκώς
ο φόβος.
Δεν ήταν ένας σπουδαίος στρατός των Θηβαίων που θα αντιμετώπιζε ένα ομοίως
σπουδαίο στρατό των Αργείων, ήταν ένας θλιβερός συφερτός τσιρκολάνων που θα
νικήσει μεν αλλά θα έχει χάσει τους στρατηγούς του.
Πράγματι η μονομαχία Ετεοκλή και Πολυνίκη (που τη φέρει επί σκηνής) σα μια
χορογραφία θανάτου με τους δύο αδερφούς (τα παιδιά του Οιδίποδα με τα οποία
ξεκληρίζεται η γενιά του Λάιου και κλείνει ο θηβαϊκός κύκλος), να πεθαίνουν
αγκαλιασμένοι και να παραμένουν όρθιοι επί σκηνής, ήταν από τις πιο
συγκλονιστικές. Ηρωϊκός ο αγώνας που κέρδισε βήμα-βήμα ο Γιάννης
Στάνκογλου, αρρενωπός Ετεοκλής σε όλη τη γκάμα από το φόβο, την αμφιβολία
έως την αποδοχή μιας αναπόδραστης μοίρας. Εξαιρετικό ταλέντο αποδεικνύεται
η Νάντια Κοντογεώργη (Αντιγόνη).
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ