ENTOΣ – EKTOΣ EAYTOY
Σημείο αναφοράς πάντα
Ένας μεγάλος έρωτας
Αρκεί να είναι χαμένος
Δε γράφω για νεκρούΟ χαμένος έρωταςς έρωτες
Μόνον για κείνους που πιστεύουν
Πως είναι ακόμα ζωντανοί
Όταν μου ζητείται να μιλήσω για ποίηση, αισθάνομαι αμηχανία. Nοιώθω ότι παραβιάζω τον εσωτερικό κόσμο του ποιητή – ποιήτριας.
Γιατί τί άλλο είναι η ποίηση παρά ένας εσωτερικός μονόλογος;
Όταν μάλιστα η ποιήτρια μας προϊδεάζει πως ό,τι εξωτερικεύει και εκθέτει , βρίσκεται εντός εαυτού, μπαίνουμε κι εμείς σ’ αυτό το παιγνίδι, εντός – εκτός, με κίνδυνο να θεωρήσουμε την εξομολόγησή της και δικό μας κτήμα, να ασελγήσουμε στο σώμα της, εφόσον και οι λέξεις, σώμα είναι και μάλιστα κείνται εκεί ξαπλωμένες αιώνια στο χαρτί – κοιμητήριο, σα γυναικείο γυμνό σώμα μετά από έρωτα.
Όμως ευτυχώς δεν είμαι φιλόλογος με ειδίκευση στη λογοτεχνία κι έτσι δεν μπορώ να τεμαχίσω το λόγο, δεν μπορώ να ακρωτηριάσω τις λέξεις – φράσεις για να δω τί ακριβώς κρύβεται από κάτω. Ούτε να τις εντάξω σε ρεύματα-τάφους σαν νάταν πεθαμένοι έρωτες.
Το μόνο που μπορώ είναι να αισθανθώ το αεράκι τους, να τις μυρίσω και ίσως να τις εντάξω σε αρώματα, όπως γράφουν οι ετικέτες τους στα αρωματοπωλεία: Π.Χ., με βάση λέει τα εσπεριδοειδή, ή τις ανατολίτικες μυρωδιές, ή με μυρωδιά πούδρας, ή γιασεμιού, ή τριαντάφυλλου, ή σανταλόξυλου.
Ούτε θέλω να γράψω περισσότερες λέξεις απ’ ότι η Μαρία χαλάλισε για να εκθέσει σε όλους μας αυτόν τον εσώτερο εαυτό.
Μπορώ όμως να τολμήσω να σκιαγραφήσω τα μοτίβα της.
Τί κάνεις μ’ έναν έρωτα που μαράθηκε;
Είναι η μνήμη που μας κρατά ζωντανούς γι αυτό και ο εαυτός μας ψάχνει στις αναμνήσεις;
Πώς ζει κανείς στη σκιά ενός χωρισμού
Τί μας κάνει να ταυτίζουμε τον έρωτα με την απουσία του αγαπημένου σώματος και την προσμονή του
Είναι τελικά η ποίηση της Μαρίας ρέκβιεμ για έναν έρωτα που χάθηκε
Είναι ο τρόπος της να τον κρατήσει ζωντανό
Η φύση και τα φυσικά φαινόμενα γίνονται οι συναισθηματικές της αναλογίες
Ενας έρωτας χωρίς εκρήξεις…έτσι ξεκινάει την εξομολόγηση
Το ποίημα γίνεται το ίδιο η αγάπη και ο άλυτος δεσμός (άτιτλο)
Η μνήμη γνωρίζει, όπως το σώμα που έχει το ίδιο μνήμη (Επιλεκτική μνήμη)
Ερωτας = πόλεμος, μάχη, όπλο και στόχος (Γνήσιο denim)
Πόθοι που γυρεύουν να βγουν απ την αφάνεια (Κάνε πως κρύβεσαι)
Η ποίηση σαν έκφραση της άγριας φύσης μας
Και πάλι μάχη ο έρωτας..μάχη χαμένη εξ αρχής, γυμνή με χαρισμένα όλα τα ενδύματα (Αγνωστος στρατιώτης)
Τελικά πάντα το Αγνωστο ερωτευόμαστε (Ασυναίσθητη αγκαλιά)
O μέσα μας εαυτός είναι μια παράξενη φιγούρα πού καίει όταν μείς γελάμε και γελάει όταν κλαίμε. Πάντα εκεί να μας σαρκάζει ή να μας χαϊδεύει. Πιο σπάνια (Παράξενη φιγούρα)
Διαλειμματικοί έρωτες λόγω απώλειας θάρρους. Σκεφτείτε μια ερωτική δίαιτα από φόβο απώλειας. Γενικώς…
Στέρηση ασπασμών, έστω και εάν προτάσεις τα χείλη σου, έστω και Μονον τις Κυριακές
Κάποτε αναγνωρίζει τη νοσταλγία ως άχρηστη τελετουργία και τη γυναίκα ως μάγισσα του έρωτα έτοιμη για όλα τα ταξίδια
Σταγόνες βροχής ως αγέννητες κλήσεις ή αναπάντητες προσδοκίες
Στεγνώνουν οι πόθοι;
Σκονίζονται οι έρωτες;
Μουσκεύουν οι μνήμες ή το μυαλό που τις κουβαλά; (Πόθοι παλιοί και σκόνες)
Αμετάκλητοι όλεθροι, ακολουθούν τους χωρισμούς και οδύνες απεριόριστες (και είναι πάντα μαζί.) Μόνο ο ήλιος βγαίνει σε περιορισμό. Του λείπει το κομμάτι που φώτιζε τον Αλλον.
Γράφω αντί να ζω…Με ξεπερνούν οι λέξεις
Μετά τον έρωτα νιώθω σαν καμένο λουλούδι (προϊόν καύσης)
Πώς να γίνει αλλιώς όταν την ίδια ώρα, κάθε μέρα, πάλι καίγεται η δεξιά άκρη τ ουρανού
Καμια φορά, λέει η Μαρία, η φύση είναι άνθρωποι και τα συναισθήματα δέντρα και καμια φορά λυγίζει από το βάρος ανύπαρκτων λουλουδιών. Δηλαδή ακριβώς από αυτό…(Μόνος κριτής)
Ανθίζει η τέφρα…Πώς λέγεται το λουλούδι της τέφρας; Όταν η ανάμνηση δεν ανθίζει πια. (Δε φυσάει)
Όχι δε συμφωνώ με τη…λανθάνουσα ευτυχία…γιατί έτσι παραδεχόμαστε πως υπάρχει εκεί…και καραδοκεί…
Όμως μια φοβισμένη ευτυχία, μπορεί μόνο να μισοκρύβεται ούτε καν να υποβόσκει…
Γεμίζει πολλές φορές ο τόπος από γυναικεία σώματα γεμάτα αγκάθια τριανταφυλλιάς, είναι τα χαμένα όνειρα. Αυτά που δεν τόλμησαν ν ανθίσουν
Το παρελθόν σα μολυσματικός αέρας και δηλητηριώδες αέριο, εμποδίζει τη ζωή. Κάποιος χρειάζεται να δώσει το φιλί της ζωής.
Μια ανέραστη Πηνελόπη που φοράει κατάσαρκα τα όνειρά της
Μια Αλαφροϊσκιωτη περιπλανιέται στην υγρασία της νύχτας για να νοτίσει τους ανεκπλήρωτους πόθους της
Η μήτρα της ποίησης είναι για τη Μαρία ένας χαμένος έρωτας. ‘Η ο Ερωτας…απλώς…
Οι γραμμένες λέξεις αντιστέκονται στις στάχτες. Δηλαδή στη λήθη (Στα τυφλά)
Αφού το ποίημα της Μαρίας είναι η μνήμη του έρωτά της , χρειάζεται ένα ξένο ποίημα εκτός εαυτού, ήτοι εκτός μνήμης για να επέλθει η λήθη (Κι όλο λέω αύριο)
Ερωτευμένοι , δηλαδή δεμένοι με αόρατες κλωστές, χρυσά δεσμά , έστω και με Σπασμένα φτερά προς επούλωση…
Ο πραγματικός έρωτας ως καταιγίδα… Ψιλή βροχή ο αστραφτερός πολλά υποσχόμενος, αλλά κενός …(υβριδικός έρωτας-αστράφτεοι κενά)
Βιβλία σωσίβια στις φουρτούνες του νου
Η μαγεία του έρωτα κρύβεται στα ασύμπτωτα όνειρα (εκτός από αυτό)
Ο έρωτας ως ατύχημα , δυστύχημα, σύγκρουση, αφύλακτη διάβαση, δίχως ζώνη ασφαλείας, λόγω υπερβολικής ταχύτητας συναισθημάτων και πόθων (Ατύχημα)
Νεκροζώντανοι έρωτες
Ο φευγάτος έρωτας αφήνει τον εαυτό ακατοίκητο (Ασήμαντα αντικείμενα)
Η ανάμνηση που ενώνει τα κομμάτια μας εκεί που η ζωντανή επαφή μας χωρίζει (Αλικες σκιές)
Όταν η απόσταση σημαδεύει τους χωρισμένους, όταν χάνεται το κ’έντρο επαφής και μένουμε δυο Ξένοι
Είναι σκληρή η έλλειψη της ανάμνησης της αγάπης, ίσως περισσότερο κι από την αγάπη την ίδια
Και πάλι η σωματική μνήμη (ανύπαρκτοι πόνοι)
Τα θύματα έρωτα και οι ηδονικές του δαγκωματιές, σαν τρόπαια
Φτιάχνω ένα ποίημα στη θέση σου
Ετσι σε ζωγραφίζω όπως θέλω, σε κρατώ όσο θέλω
Περίπου δυστυχισμένη…κανείς δεν του μοιάζει…τα ερωτευμένα φουστάνια…ελαφρώς μεταχειρισμένα.. .πού είναι η οικειότητα του γνωστού
Διατηρείς ανέπαφο τον κουμπαρά των αναμνήσεων
Και τη φω τογραφία των ερωτικών ψευδομαρτύρων
Μονον ο χρόνος είναι ο τελικός θεός του έρωτα. Ο μέγας κριτής. Μόνον αυτός μπορεί να κόψει τα ερωτικά δεσμά
Φυσάει συναισθήματα ή κυριαρχεί συναισθηματική άπνοια (θα ζω ήσυχα)
Ψίχουλα αγάπης
Η αποδοχή της έλλειψης, η ταύτιση της ελευθερίας με τη μοναξιά
Η επανένωση
Γυμνή από παρελθόν
Μόνο το σώμα του άλλου
Ρούχο ερωτικό, ταυτοτικό
Υποψία ενός έρωτα που φέρνει αθανασία.. παντοδυναμία του έρωτα
Η αναμονή ενός μακρινού έρωτα που αργεί
Ανεκπαίδευτοι έρωτες…Όταν η αναμονή είναι προτιμότερη από την προσγείωση (κάπου ψηλά)
Ερωτικά drones μη επανδρωμένα συναισθήματα
Ποιήματα για συναισθηματικά μπαλώματα
Αγαπόμισος
Εντός Εαυτού μυρίζω ακόμα εσύ…τίποτε άλλο εδώ…
Η ερωτευμένη γυναίκα, η παθιασμένη γυναίκα φοβίζει και τη θάλασσα ακόμα
Έρωτας αβρόχοις ποσί;
Αλάτι στις πληγές για να μην κλείσει …ο έρωτας; (Αλάτι και ζάχαρι)
Μιλά για καμένες ευτυχίες..(Πυρ και θάλασσα)
Και πάλι η γυναίκα μάγισσα με επίγνωση της θηλυκότητάς της
Η γυναίκα
Η επιθυμία ενός μακρινο– Εύα και ο Ερωτας πολύτιμη στάχτη…Ο έρωτας που την κάνει γυναίκα με επίγνωση της θηλυκότητάς της
Όπλα γυναίκας…τα κόκκινα νύχια σε απομίμηση αίματος …
Ποίηση ταχυδακτυλουργός, ποίηση χαρτοκλέφτης, ποίηση σαν τον έρωτα…κρύβεις τους άσσους
Γυναίκα θάλασσα
Ανάβεις μόνο το εξωτερικό φως
Το σκοτάδι μέσα σου το κρύβεις
Έτσι γίνεσαι παγίδα για το ναυαγό…της αγάπης σου
Αγάπη ναυάγιο
Όταν αφεθείς
Θα κυριαρχήσει ο έρωτας Να το θυμάσαι
Και στο τέλος η Αποδοχή
Πριν πεθάνεις, αγάπα