“Guns! Guns!Guns!“ από την ομάδα blitz , στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας σε
συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο
H θεατρική ομάδα blitz (Αγγελική Παπούλια, Γιώργος Βαλαής, Χρήστος
Πασσαλής), γνωστή πια σε όσους παρακολουθούν τις νεανικές πειραματικές
ομάδες (το καλοκαίρι έκαναν αίσθηση με την «ΚΑΤΕΡΙΝΗ» τους στο Φεστιβάλ
Αθηνών), πιο σίγουρη τώρα για τις προθέσεις και τις τεχνικές της, σε
συνεργασία με τους Ιπποκράτη Δελβερούδη, Βαγγέλη Ζλατίντση και Σταυρούλα
Σιάμου, μας κάλεσε όχι μόνο να παρακολουθήσουμε, αλλά να αναλογιστούμε την
ιστορία του 20ου αιώνα , μέσα σε δύο ώρες.
Μια σουρεαλιστική ανασύνθεση των κυριότερων ιστορικών γεγονότων και
πολιτιστικών ανατροπών, ένα δελτίο ειδήσεων του αιώνα που περιείχε δύο
παγκόσμιους πολέμους, μία πολιτική επανάσταση και ακόμα περισσότερες
πολιτισμικές.
Η ξεκαρδιστική αφήγηση του τέλους της μεγάλης αφήγησης, μέσα από τα
απορημένα παιδικά μάτια μιας ομάδας νέων, που προσπαθεί να κατανοήσει τον
κόσμο στον οποίο βρέθηκε, παίζοντας κυριολεκτικά στα δάχτυλα την ιστορία.
«Πότε άλλαξαν όλα;»
Η επέτειος των 20 χρόνων από την πτώση του τείχους του Βερολίνου συμπίπτει
με τα 20 χρόνια της ίδρυσης της ιδιωτικής τηλεόρασης. Τι από τα δύο έπεσε
και μας πλάκωσε πρώτο; Ερωτήματα που πέφτουν σαν πυροβολισμός, όπως αυτός
που ανοίγει ξαφνικά την παράσταση σκοτώνοντας τον «ανύποπτο» θεατή της
τρίτης σειράς.
Μια θεατρική περφόρμανς που φιλοδοξεί να τα συμπεριλάβει όλα: Από την
Οκτωβριανή επανάσταση σε ξεκαρδιστική σύγχιση με έργα του Τσέχωφ, και την
ανορθόδοξη προσπάθεια κατανόησης του ναζιστικού φαινομένου. Την
πρωτοεμφάνιση του μπικίνι και των τάπερ της δεκαετίας του 40, έως την
καθιέρωση της αμερικάνικης ή αγγλοσαξονικής κουλτούρας με όλα της τα
σύμβολα (ηλεκτρικές σκούπες, McDonald’s κλπ) και την παρέλαση πλαστικών
χαμόγελων τύπου colgate . Τζέιμς Ντιν, Μέριλυν Μονρόε Σύλβια Πλαθ, η
προσελήνωση (υπέροχη η Αγγελική Παπούλια να πετάει με το σκάφανδρο επί
σκηνής) και οι θάνατοι κάποιων υπέροχων ανθρώπων, συμβόλων μιας εποχής τόσο
ζωντανής και αισιόδοξης που κατάντησε ύβρις. Κι όλα αυτά υπό τους ήχους
μουσικών που έγραψαν τη δική τους ιστορία και τον Ντέϊβιντ Μπάουι να
συνοδεύει την κατάκτηση του διαστήματος με το «Space Oddity”.
Το 1989 τέλειωσε πολιτισμικά ο 20ος αιώνας μοιάζει να μας λέει η παράσταση
και ο 21ος προσπαθεί να βρει το σήμα του μέσα από ένα κινητό τηλέφωνο.
Όχι τυχαία η παράσταση μας έφερε στο νου τον «Εθνικό Υμνο» του Μαρμαρινού
και την αισθητική του και όχι άδικα, μιας και οι ηθοποιοί της ομάδας είναι
καλλιτεχνικά παιδιά του.
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ