«How to forget in 10 steps (Anti – Prometheus)”
Από το Studio Oyunkulari, σε Σκηνοθεσία Σαϊκα Τεκάντ, στο πλαίσιο του
Φεστιβάλ Αθηνών
Μία παράσταση που χειροκροτήθηκε αμήχανα από το κοινό της Πειραιώς 260 το
καλοκαίρι που μας πέρασε, ήταν αυτή η παραγωγή της τουρκάλας σκηνοθέτιδας
Σαϊκα Τεκάντ, που θεωρείται μια καταξιωμένη ηθοποιός και περφόρμερ στη χώρα
της. Κινούμενη στον ερευνητικό χώρο του «επινοημένου θεάτρου» ,
συνεργάζεται με τον δικό μας Θόδωρος Τερζόπουλο, με τον οποίο φαίνεται να
μοιράζεται κάποια κοινή αισθητική προσέγγισης του τραγικού λόγου. Κυρίως
τον εσωτερικό του ρυθμό, την σωματική έκφραση του «νοήματος», την
δημιουργία περισσότερο ενός σκηνικού συμβάντος που βασίζεται σε μια «ιδέα»
που αντλείται από το αρχαίο κείμενο , παρά την ερμηνεία αυτού καθ’ εαυτού
του έργου.
Η φόρμα αυτή βασίζεται στην πλήρη αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και
κυρίως του φωτισμού που στην συγκεκριμένη περίπτωση συνδιαμορφώνει τη
σκηνοθεσία του πράγματος (Selen Kartay και Nilgum Kurtar).
Η ιδέα της αυτή τη φορά προέρχεται από έναν αντεστραμμένο Προμηθέα και
αναφέρεται στην τραγωδία του σύγχρονου ανθρώπου που εγκλωβισμένος στην
καθημερινότητα έχει απεμπολήσει τις μεγάλες ιδέες, τα μεγάλα όνειρα και
κατατρύχεται με τα μικρά του βίου, με τους ασήμαντους στόχους και τις
ψεύτικες ανάγκες που του έχει δημιουργήσει το σύστημα.
Στον ακίνητο, δεμένο κλασσικό Προμηθέα που πληρώνει την απείθειά του στους
θεούς, αντιπαρατίθεται ένα συμβιβασμένο υπερκινητικό ανθρωπάκι.
Αυτή η «ιδέα» πραγματώνεται στη σκηνή από τους πολλαπλούς μικρούς
«Προμηθείς», (οι ασκημένοι ηθοποιοί της με την απίστευτη ενέργεια που
εκλύουν, στηρίζουν το εγχείρημα) που κινούνται αενάως, νευρωτικά,
κυνηγώντας μια φωτεινή τρίλιζα, φορτωμένοι καρέκλες, δεμένοι με σκοινιά,
εκφέροντας έναν συνεχή παραληρηματικό και αποσπασματικό λόγο που τους
βυθίζει περισσότερο στην αγωνία του «σήμερα», αντί ν’ αποτελεί όργανο
επικοινωνίας και κατάκτησης ενός νοήματος.
Αποτέλεσμα αυτής της συμπυκνωμένης σκηνικής εικόνας είναι το άγχος να
μεταφέρεται από τη σκηνή στην πλατεία, μια δυσαρέσκεια να καταλαμβάνει το
θεατή, φτάνει κάποια στιγμή να μην το αντέχει.
Ακούστηκε πως κύριο πρόβλημα γι αυτήν την δυσαρέσκεια, ήταν η μετάφραση στα
μόνιτορ και η δύσκολη ταυτόχρονη παρακολούθηση τόσο του κειμένου όσο και
της σκηνικής κίνησης , όμως προσωπικά πιστεύω πως ήταν το αίσθημα πνιγμού
που σου δημιουργούσαν τα εγκλωβισμένα σώματα και η έλλειψη εκφόρτισης με
κάποιο τρόπο του δράματος.
Ταυτόχρονα όμως πιστεύω πως ακριβώς αυτός ήταν και ο στόχος της δημιουργού.
Και τότε μάλλον πέτυχε.
20-09-2010
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ