«ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΠΟΡΝΗ» του Τζον Φορντ από τους Cheek By Jowl, σε
σκηνοθεσία Ντέκλαν Ντόνελαν, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
Εδώ και τριάντα χρόνια η θεατρική κολεκτίβα του Ντόνελαν συνεχίζει με το
ίδιο εφηβικό πάθος να «πειράζει» τα κλασικά κείμενα, από τον «Μάκβεθ» του
Σαίξπηρ έως τις «Τρεις Αδελφές» του Τσέχοφ και να διεγείρει τις αισθήσεις
του βρετανικού κοινού και όχι μόνο.
Ετσι το αιματοβαμμένο, αμφιλεγόμενο έργο του Τζον Φορντ που θεωρήθηκε κάτι
σαν αμαρτωλή εκδοχή του έργου «Ρωμαίος και Ιουλιέττα», εφόσον δεν
αναφέρεται απλά σ’ έναν κατακριτέο εφηβικό έρωτα αλλά επιστρέφει στο
προαιώνιο ταμπού του αιμομικτικού έρωτα και τη μοιραία σύγκρουση που
προκαλείται στο πουριτανικό, θεοκρατικό και υποκριτικό κοινωνικό περιβάλλον
της Αναγέννησης, αποτελεί για το σκηνοθέτη ένα πρώτης τάξεως υλικό για μια
προκλητική αντανάκλαση της ποπ αισθητικής του σήμερα.
Ετσι στην παράσταση του Ντόνελαν πρωταγωνιστεί όχι τόσο η διαχρονικά
πονεμένη, ανεξιχνίαστη και εν πολλοίς σκοτεινή προέλευση της ερωτικής
επιθυμίας που στην ακραία της εκδοχή περιλαμβάνει και την αιμομιξία μεταξύ
αδελφών, αλλά η ίδια η αισθητική του που παραπέμπει σε ένα στυλ «Ρulp
Fiction”, strip show από go-go boys έως μια χιουμοριστική εκδοχή του
splatter.
Mε το σκηνικό του συντρόφου του Νικ Ορμεροντ να πρωταγωνιστεί εξίσου, όλα
παίζονται μέσα σ’ ένα κατακόκκινο κοριτσίστικο δωμάτιο, με αφίσες του «True
Blood” και του “Vampire Diaries”. Η Αναμπέλα – κεντρική ηρωίδα- εμφανίζεται
ως Κέιτ Μος και Λολίτα, οπότε η αθωότητά της ερευνάται πίσω από την
ανορεξική της εμφάνιση, εν μέσω μιας παρέας που διαβάζει Vogue, σνιφάρει,
ψέλνει ανάκατα με ποπ μπαλάντες και ο εφηβικός έρωτα παίρνει την όψη μιας
βαμπιρικής βίας.
Αψογα εκτελεσμένη από όλους τους ηθοποιούς αυτή η ποπ-ροκ παράσταση που
θυμίζει εγγλέζικο ξεσάλωμα σε παμπ, πέρα από την στιλάτη θεατρική
αναπαραγωγή της βίας, αφήνει στα σκοτάδια του υποσυνείδητου να απωθείται ο
φόβος του απαγορευμένου έρωτα, χωρίς να επιτρέπει ούτε μια χαραμάδα φως.
Αυτό που αναδύεται όταν επεξεργαζόμαστε τις ενορμήσεις ακόμα και με τη
βοήθεια της τέχνης.
Ο σκηνοθέτης επιθυμούσε να μας παρουσιάσει το έργο ως « μια παράφορη
εφηβική φαντασίωση, μια ονείρωξη βουτηγμένη στο ονειροπόλημα, το
αιματοκύλισμα και τη διαρκή κίνηση».
Όμως αυτά είναι τα συστατικά του εφιάλτη.
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ