ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ
ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΣΠΙΤΟ , Προσαρμογή από τους ΜΑΒOU MINES, του έργου του Ερρίκου
Ιψεν ΝΟΡΑ, σε Σκηνοθεσία Lee Breuer
Υπάρχουν μερικά έργα που θα τα χαρακτήριζε κανείς εξ αρχής «φεστιβαλικά»,
σαν ο σκηνοθέτης τους να είχε πρώτα στο μυαλό του τις προδιαγραφές μιας
αποδεκτής «πειραματικής», «πειραγμένης», «αποδομημένης» παράστασης που θα
έκανε καριέρα στα διεθνή φεστιβάλ και μετά αυτό καθ’ εαυτό το έργο.
Η παράσταση του «ΚΟΥΚΛΟΣΠΙΤΟΥ» (μετά την τριετή μας φεστιβαλική εμπειρία)
μας το επιβεβαίωσε.
Προαναγγέλθηκε ως μεταμοντέρνα «φεμινιστική» και γνωρίζαμε από τα πριν το
βασικό της εφέ, αρκετό για να γεμίσει και πάλι η Πειραιώς 260.
Οι άνδρες ηθοποιοί που παίρνουν μέρος στην παράσταση είναι όλοι πραγματικοί
νάνοι με ύψος κάτω από 1.30. Σοκαριστικό; Ηταν πράγματι.
Οι γυναίκες θεόρατες και το σκηνικό ένα πραγματικό παιδικό κουκλόσπιτο με
έπιπλα βικτωριανής αισθητικής.
Οι συμβολισμοί αναγνωρίσιμοι με το πρώτο. Οι μικροσκοπικοί άνδρες
καταδυναστεύουν την πανύψηλες γυναίκες. Όλα είναι θέμα εξουσίας και
δύναμης.
Πάντως προσωπικά αυτό που διαπίστωσα ήταν πως τελικά πίσω από τον προφανή
φεμινισμό, υπήρχε ο φόβος του ευνουχισμού και της χειραγώγησης του
αρσενικού από το θηλυκό. Η θεόρατη νταντά (δύο μέτρα πάνω σε ξυλοπόδαρα),
παρέπεμπε περισσότερο στον «Πατέρα» του Στρίντμπεργκ παρά στη «Νόρα» του
Ιψεν.
Ο σκηνοθέτης μετέτρεψε το αστικό δράμα σε γκροτέσκα κωμωδία και ως γνωστόν
το γκροτέσκο εμπεριέχει το τραγικό. Η κορύφωση, με την μετατροπή της σκηνής
σε «κουκλόσπιτο-όπερα» και τη Νόρα – Μωντ Μίτσελ, γυμνή και φαλακρή ως
ανδρόγυνη, να τραγουδάει οπερετικά τη διακήρυξη της ελευθερίας της,
ολοκλήρωσε την γκροτέσκα –κιτς εκδοχή, που όμως λόγω της καλλιτεχνικής
αρτιότητας δεν μας άφησε αδιάφορους.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ