«LA CHUNGA» του Μάριο Βάργκας Λιόσα, σε Μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και
Σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, στο «Θέατρο επί Κολωνώ»
Για δεύτερη χρονιά επαναλαμβάνεται φέτος στο «Θέατρο επί Κολωνώ» η
παράσταση «La Chunga” , θεατρικό έργο του γνωστού και Νομπελίστα πλέον
Περουβιανού συγγραφέα Μάριο Βάργκας Λιόσα, που θεωρείται μαζί με τον Kάρλος
Φουέντες, τον Κορτάζαρ και τον Μαρκές ως ένας από τους εκπροσώπους του
λατινοαμερικάνικου προοδευτικού λογοτεχνικού ρεύματος (boom) των δεκαετιών
του 1960 και 1970, παρότι ο Λιόσα τελευταία τουλάχιστον ως προς τις
πολιτικές του δηλώσεις διαφοροποιείται επί τω δεξιότερο όσον αφορά στις
πολιτικές εξελίξεις της Λατινικής Αμερικής.
Το έργο του όμως γραμμένο το 1985 στηρίζεται σε ένα παλιότερό του
μυθιστόρημα «το Πράσινο Σπίτι» που γράφτηκε 20 χρόνια νωρίτερα, την ηρωική
εποχή του «μαγικού ρεαλισμού» όπως ονομάτισε η Γερμανική λογοτεχνική
κριτική όλο το προαναφερόμενο λογοτεχνικό κίνημα.
«Μαγικός ρεαλισμός» κατά τους Λατινοαμερικάνους, είναι η ενσωμάτωση του
«λαϊκού μύθου» στην αντίληψη της πραγματικότητας, η ενσωμάτωση του ονείρου
στο καθημερινό βίωμα, η αναγνώριση των επιθυμιών, του ενστίκτου και τελικά
όλου του υλικού του υποσυνείδητου, ως «υλικό πραγματικότητας». Ο άνθρωπος
δηλαδή ως ψυχοσωματικό όλον, ζει την υποκειμενική του πραγματικότητα
παράλληλα με την αντικειμενική συνθήκη της ζωής του.
Με αυτά παίζει ο συγγραφέας αφηγούμενος και την ιστορία της “chunga” της
ζόρικης ανδρογυναίκας που διατηρεί ένα μπαρ στην πιο υποβαθμισμένη γειτονιά
της πόλης και μιας αθώας, όμορφης κοπέλας της «Μeche» που έρχεται να
ταράξει τη ζωή της ίδιας αλλά και των «macho” ανδρών, κάτι κοινωνικών
αποβρασμάτων που συχνάζουν εκεί.
Το ενδιαφέρον στοιχείο του έργου είναι η θεατρική απόδοση με ρεαλιστικά
μέσα της προβολής των ενδόμυχων επιθυμιών των θαμώνων αλλά και της
«Chunga”, που συνιστούν μία παράλληλη πραγματικότητα και πιθανές εκδοχές
της ιστορίας και της τύχης της «Meche”.
Αυτό ήταν το στοίχημα του έργου και με αυτό αναμετρήθηκε με απόλυτη
επιτυχία η σκηνοθέτης. Ούτε μια στιγμή δεν προκλήθηκε σύγχυση επί σκηνής,
ούτε μια στιγμή δεν διακόπηκε το νήμα της παράστασης και της εσωτερικής
δομής του έργου.
Βέβαια το μεγάλο ατού της παράστασης ήταν η μεταμόρφωση της Καριοφυλλιάς
Καραμπέτη («Chunga”) από μοιραία γυναίκα σε μια αδρή γυναικεία φιγούρα με
κρυμμένη θηλυκότητα και απωθημένη ανάγκη τρυφεράδας, που έπαιζε με το
βλέμμα, την έκφραση και ελάχιστες χειρονομίες, μία ηθοποιός που κατέχει πια
το μυστικό της θεατρικότητας, αλλά και τους υπόλοιπους άξιους ηθοποιούς, με
τη νεαρή Ηλιάνα Μαυρομμάτη (Meche”) να αναδεικνύει ως πρώτο ατού της το
ίδιο το επιχείρημα της ηλικίας της.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ