«Loot – Τα λάφυρα» του Τζο Ορτον, σε Σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου και
Μουσική Σπύρου Γραμμένου, στο Θέατρο του Ν. Κόσμου
Σωστά ο Τζο Ορτον θεωρείται ο πατέρας της «μαύρης» κωμωδίας. Σε μια εποχή
άκρατου συντηρητισμού της Αγγλικής κοινωνίας, ο συγγραφέας λίγο πριν
δολοφονηθεί από τον εραστή του (1967), ρίχνει στη σκηνή τον παράλογο κόσμο
του, έναν κόσμο σαρκαστικό, σε φόρμα φαρσική που στέλνει τα μηνύματά του
ευθέως και όχι συγκαλυμμένα όπως στο αμφίσημο υπερρεαλιστικό θέατρο του
Πίντερ.
Γι αυτό και στην εποχή του (1964) το έργο του δεν αναγνωρίζεται, μιας και η
αυτολογοκρισία της συντηρητικής Αγγλίας, αρνείται να δει μια καυστική
σάτιρα διαποτισμένη από αναρχικό πνεύμα που βάλλει εναντίον των «ιερών και
των οσίων της».Ο πουριτανισμός, η θρησκοληψία, η υποκρισία και οι
ξεχαρβαλωμένοι κοινωνικοί θεσμοί (εκκλησία, οικογένεια, κράτος-αστυνομία),
βρίσκονται κάτω από το ανελέητο φως του συγγραφέα που με την πέννα του
κυριολεκτικά τους κατακρεουργεί.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της εξέλιξης του έργου, είναι το γεγονός ότι
αυτός που τελικά συλλαμβάνεται είναι και ο πιο αμέτοχος στη «συμμορία», ο
πιο νομοταγής, εφόσον ο Ορτον τον θεωρεί ηθικό αυτουργό μιας εκτρωματικής
κοινωνίας. Ένα έργο άκρως πολιτικό, με θαυμάσια δραματική δομή.
Ο Μάκης Παπαδημητρίου, έβγαλε επί σκηνής μια παρέα που σε απόλυτη σύνδεση
και συνενοχή κάνει «πλάκα» με τα ιερά και τα όσια. Εμπαίζοντας
ελληνοπρεπέστατα το βρετανικό χιούμορ και φλέγμα και τις γνωστές από τον
κινηματογράφο φαρσικές τεχνικές, εμφάνισε τον διεφθαρμένο αστυνομικό
(απολαυστικός Γιάννος Περλέγκας) κάτι ανάμεσα σε Κλουζώ, αστυνόμο Σαϊνη και
Μπέκα. Βέβαια έτσι μουτζουρώθηκε λίγο το «στυλ» που είναι η «τεχνική βάση»
του εγγλέζικου χιούμορ, αλλά δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς ξεκαρδιστήκαμε.