“Metamorphoses”
Μια παράσταση με αφορμή τον Οβίδιο
Στο «Θέατρο Αμόρε» σε Σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου
Όπως μας ενημερώνει στο πρόγραμμα ο Θωμάς Μοσχόπουλος που κατ’ αρχήν είχε
συλλάβει την ιδέα να επεξεργαθεί θεατρικά κάποιους μύθους από τις
«Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου, η θεατρική του πρόθεση όπως διαμορφώθηκε
σταδιακά και σε συνεργασία με τον θίασο που Θα την υλοποιούσε, ήταν να
μιλήσει χωρίς το προσωπείο των αρχαίων μύθων για τις σύγχρονες δικές μας
καθημερινές «μεταμορφώσεις». Κάποιοι από τους μύθους του Οβίδιου
αφηγούμενοι παραστατικά, παρεισφύουν στα δρώμενα, λειτουργώντας ως
ιντερμέδια (ή χορικά), σαν μια ανάσα σκέψης και υποσυνείδητης σύνθεσης με
το αρχέγονο.
Πράγματι λειτουργώντας αυτοσχεδιαστικά μας παρέστησαν 10 μικρές ιστορίες 10
σύγχρονων ανθρώπων σε «αλλαγή» , «μεταμόρφωση» ή απλά σε κρίση που σε
αντιδιαστολή με τον αρχαίο κόσμο των μύθων, έτειναν να προκαλούν
εσωτερικούς συνειρμούς που αφορά στο «αδιάσπαστο» του κόσμου.
Ενώ λοιπόν παρακολουθούμε ανθρώπους σε νευρωτική ρήξη με τον εσώτερο εαυτό
τους και την ερωτική επιθυμία, πίσω από μία οθόνη, τα γυμνά κορμιά των
ηθοποιών, αναπαριστούν μύθους του Οβίδιου και παράλληλα ακούμε την αφήγηση
κάποιων λυρικών αποσπασμάτων από το ποιητικό κείμενο.
Με το εγχείρημα ταυτίστηκαν οι καλοί ηθοποιοί του θιάσου, δημιουργώντας
ένα ποιητικό, ακόμα και ονειρικό κλίμα που έτεινε να δικαιώσει την
προσπάθεια (Χρήστος Λούλης, Αννα Μάσχα, Ιωάννα Παππά κλπ).
Όμως θεωρώ ότι το στοίχημα δεν ήταν εύκολο να κερδηθεί από εγγενείς
αδυναμίες, παρότι η παρουσία της Αμαλίας (της ηλικιωμένης καθηγήτριας που
προσπαθεί να γράψει ένα μυθιστόρημα χωρίς σαφή όρια) στηρίζει κάπως τη
σύγχρονη μυθολογία, εφόσον ερμηνεύεται από μια υπέροχη Ξένια
Καλογεροπούλου, χωρίς όμως τελικά να επιτυγχάνεται η επιδιωκόμενη συνολική
σύνδεση.
ΑΘΗΝΑ 21-1-2008
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ