“MOTORTOWN” του Σάιμον Στήβενς, σε μετάφραση Δημήτρη Κιούση και Σκηνοθεσία
Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
Η επιστροφή του πολιτικού θεάτρου στις σκηνές της Ευρώπης, επομένως και
στις δικές μας, είναι γεγονός που σηματοδοτεί ότι οι συγγραφείς και άλλοι
καλλιτέχνες μπορούν πλέον να αποτυπώσουν αισθητικά τις σαρωτικές κοινωνικές
αλλαγές που άρχισαν στα τέλη του προηγούμενου αιώνα και στις αρχές του
21ου, ιδίως με τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» , να προσπαθήσουν να
ανιχνεύσουν τα βαθύτερα αίτια, να θέσουν ενοχλητικά ερωτήματα που να
αφορούν όλους μας .
Ο Σάιμον Στήβενς, ανήκει στη γενιά των τριανταπεντάρηδων και προσεγγίζει
διαφορετικά την πολιτική συμμετοχή και ευθύνη απ ότι η γενιά του Χ. Πίντερ.
Ετσι μιλάει για την επιστροφή του στρατιώτη από τον πόλεμο του Ιρακ, έναν
πόλεμο όμως για τον οποίο ευθύνεται ολόκληρη η Αγγλική κοινωνία, ακόμα και
αυτοί που διαμορφώνουν το αντιπολεμικό κίνημα.
Διαταραγμένος ο ήρωας, ο Ντάνυ, ήδη πριν τον πόλεμο και κακοποιημένος,
επιστρέφει ως παρίας σε μια κοινωνία ψυχοπαθολογικά διαταραγμένη με την
οποία συναλλάσεται μέσω της βίας την οποία της επιστρέφει.
Με κείνο που διαφωνώ είναι η θεατρική φόρμα, που πλέον έχει καθιερωθεί στην
αγγλική κυρίως σκηνή. Λιιτή και νατουραλιστικά άμεση, μεταφέρει ατόφια τη
βία στη σκηνή με στόχο το σοκ του θεατή. Όμως πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό το
σοκ αντί να ενεργοποιεί τη σκέψη, την τρομοκρατεί και την αναδιπλώνει.
Πάντως η παράσταση του Θεοδωρόπουλου ήταν ατμοσφαιρικά και ερμηνευτικά
άψογη, με τον σκηνικό χώρο (Μαργαρίτα Χατζηιωάννου) να δίνει εντελώς
ποιητική αίσθηση στα δρώμενα και εξαιρετικούς νέους ηθοποιούς, όπου
ξεχώρισε ο Γιώργος Γάλλος στον Ντάννυ.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ
ΑΘΗΝΑ 26-11-07