«Passim” από το “Theatre Du Radeau” σε Σκηνοθεσία του Φρανσουά Τανγκύ, στο
πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
Ο Σεπτέμβριος διατηρεί πάντα έναν μεταβατικό χαρακτήρα στο θεατρικό τοπίο
κι έτσι κάπως κλείνουμε τους λογαριασμούς μας με τα δρώμενα του καλοκαιριού
(γεγονός που συμβαίνει και στην προσωπική μας ζωή).
Μια παράξενη παράσταση λοιπόν του περασμένου Ιούλη που αντιμετωπίστηκε
σχετικά με θέρμη από την κριτική, αλλά έφερε σε πλήρη αμηχανία μεγάλο μέρος
του κοινού που την παρακολούθησε (έβλεπα να αποχωρούν από την αίθουσα της
Πειραιώς 260, πολλοί θεατές κατά τη διάρκεια της παράστασης, γεγονός
σπάνιο), αποτέλεσε το «Passim” του Φρανσουά Ταγκύ, ιδρυτή και εργάτη επί
40 χρόνια του «θεάτρου της σχεδίας».
Ομολογώ ότι προσωπικά εκστασιάστηκα από αυτό το ποιητικό ονειρικό θέατρο,
που με μετέφερε σε ένα «παράλληλο σύμπαν», τόσο το θεατρικό, όσο και το
ρευστό κοινωνικό που κατοικούσε έξω από το «Εργοστάσιο του Τσαούσογλου»,
στην πραγματική οδό Πειραιώς.
Στη σκηνή λοιπόν με τα τεράστια ξύλινα πλαίσια, είδαμε να παρελαύνουν ήρωες
κλασσικών έργων από την Πενθεσίλεια του Κλάιστ, το Βασιλιά Ληρ του Σαίξπηρ,
τη Ζωή είναι ένα όνειρο του Καλντερόν, τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, τις
Τρεις αδελφές του Τσέχοφ, αποσπάσματα από τον Ευριπίδη, τον Μάρλοου, τον
Μολιέρο, τον Τσέλαν, τον Παβέζε, κάτω από τους ήχους των Σούμπερτ,
Μπετόβεν, Χαίντελ, Βέρνι, Τζον Κέιτζ και Ξενάκη.
Το κλειδί για την απόλαυση ήταν να αφεθείς ώστε να λειτουργήσουν ασυνείδητα
οι ψυχικοί συνειρμοί, να γευθείς την ουσία των εικόνων από τον Ηρωισμό έως
την απελπισία και τη λύσσα ή τον τραγελαφικό κόσμο του Μολιέρου. Να
εισπράξεις τις άρτιες αισθητικά αποδόσεις των ηθοποιών και τις μαγικές τους
μεταμορφώσεις, ώστε να βυθιστείς σ’ αυτό το είδος της αρμονίας αλλά και του
χάους που είναι ούτως ή άλλως η ιστορία του ανθρώπινου γένους.
Κέντημα και εργόχειρο ανθρώπων ευγενών ήταν αυτή η παράσταση, που
δανείζεται από όλες τις θεατρικές φόρμες τα υλικά της , φλερτάρει με το
σουρεαλισμό και εντάσσει δομικά τα εικαστικά, το φωτισμό, τα κοστούμια και
τη μουσική στο ποιητικό της σύμπαν, που είχα την αίσθηση ότι αποτελούσε ένα
σύμπαν κλειστό που λογοδοτούσε μόνο στον εαυτόν του. Αλλά τελικά αφορούσε
κι εμένα.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ