“RECYCLE” σε Σενάριο Σίμου Κακάλα και Μαργαρίτας Κρανά, Σκηνοθεσία Σίμου
Κακάλα, από την Εταιρεία Θεάτρου Χώρος, σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο,
στο «Από Μηχανής Θέατρο».
Πληθαίνουν κι είναι ευπρόσδεκτες οι πειραματικές παραστάσεις από νέους
ηθοποιούς και σκηνοθέτες που θέλουν να απομακρυνθούν από τη θεατρική
σύμβαση κυρίως στα εκφραστικά τους μέσα, δοκιμάζοντας τα όρια της
παντομίμας, του αυτοσχεδιασμού, της σωματικής έκφρασης, ενός θεάτρου που θα
προσεγγίζει την πραγματικότητα, ή θα αποτελεί ένα είδος καλλιτεχνικής
ανίχνευσής της, ακόμα και χωρίς την βοήθεια του ενοποιητικού λόγου.
Φυσικά υπάρχει μια μακριά παράδοση και στο ευρωπαϊκό θέατρο στην τέχνη της
παντομίμας , η πιο γνωστή σε μας είναι η Μέθοδος Μαρσέλ Μαρσό. Αποτελεί
πάντως ενδιαφέρουσα προσέγγιση να γίνεται προσπάθεια να εκφραστούν με αυτά
τα παλιά μέσα, νέες απόψεις για την σύγχρονη συγκυρία.
Από αυτήν την άποψη η νέα δουλειά του Κακάλα που είχε πίσω του το
εξαιρετικό «Λιωμένο Βούτυρο» του Σερέφα, αλλά και την « Golfo Project” και
την Reloaded «Γκόλφω», πειραματικές απόπειρες που δικαίωσαν τον
Θεσσαλονικιό καλλιτέχνη, είχε να αντιμετωπίσει έναν ήδη υψηλά τοποθετημένο
πήχη.
Αλλά και η ίδια η ομάδα παραπέμποντας με τα κείμενα του προγράμματος στον
Μπέκετ, τον Ταρκόφσκι και τον Ιονέσκο, μας προετοίμαζαν για μια παράσταση
που είχε ως κεντρικό της στόχο την ανάδειξη ύψιστων φιλοσοφικών
διακυβευμάτων όπως την έννοια του «ανθρώπινου» σε σχέση με το ίδιο το
σύμπαν.
Από αυτό το ύψος η πτώση είναι πάντα θανατηφόρα.
Χωρίς την βοήθεια του αφηγηματικού λόγου, με κάποιες άναρθες κραυγές και
κυρίως τον αυτοσχεδιασμό, έξι πολύ καλοί νέοι ηθοποιοί (Δήμητρα Κούζα,
Μένη Κωνσταντινίδου, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Ελενα Μαυρίδου, Θοδωρής
Οικονομίδης, Γιώργος Συμεωνίδης), φορώντας χάρτινες σακούλες αντί για
μάσκες, προσπάθησαν ηρωικά επί σκηνής να αναπτύξουν με βάση ένα σκαρίφιμα
ανθρώπινων σχέσεων, σκέψεις για τη βία, τα θανάσιμα αμαρτήματα, ακόμα και
σενάρια καταστροφής του κόσμου.
Δεν έγινε όμως κατανοητό το θεατρικό σενάριο. Τι ανακυκλώνουμε οι άνθρωποι
τελικά; Την ίδια την ιστορία του ανθρώπινου γένους; Και το σημαντικότερο. Η
όποια σκέψη μας δεν προέκυψε από τη δυναμική της παράστασης που
παρακολουθήσαμε, ούτε από την εσωτερική της δομή, αλλά από εικασίες που
προέκυψαν από το πρόγραμμα των συντελεστών της.