ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ (A YEAR OF DOCUMENTS)
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΘΗΣΕΙΟΝ»
Από την εταιρεία θεάτρου «THESEUM the ENSEMBLE»
Μετά από είκοσι χρόνια παρουσίας στα θεατρικά πράγματα, η εταιρεία θεάτρου
«διπλούς έρως» αποφάσισε να μετονομαστεί σε ΤΗΕSEUM the ENSEMBLE σε μια
προσπάθεια, να δηλωθεί η πρόθεση μιας σύγχρονης συλλογικότητας, η
διεύρυνση του είδους της επαφής της τέχνης του θεάτρου που διακονούν, με
την κοινωνική πραγματικότητα που μας περιβάλλει.
Συστεγάζουν λοιπόν εφέτος τη θεατρική τους αντίληψη στην ίδια σκηνή με τους
Daniel Wetzel και Helgard Haug (Γερμανία) αφενός, τον Erik Pold και το
θέατρο BIDT (Δανία) αφετέρου, σε μια σειρά θεατρικών δρώμενων με το γενικό
τίτλο «ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ» η “A year of documents” .
Όπως προδίδει ο τίτλος, οι εμπνευτές του εγχειρήματος και κυρίως ο Μιχαήλ
Μαρμαρινός που είχε την ιδέα, θέτουν το θέατρο , τα μέσα και τα υλικά του
στην υπηρεσία της βαθύτερης κατανόησης αυτού που λέμε καθημερινά πράγματα
και ζωή, αυτήν που περνά δίπλα μας και την προσπερνάμε με ένα σκούντημα,
όπως στις διαβάσεις της Ομόνοιας.
Παρακολουθήσαμε το πρώτο θεατρικό δρώμενο με τον τίτλο «ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΧΩΡΟΙ Ι
(PUBLIC SPACES I) (θα ακολουθήσουν ΡΟΜΕΟ + ΙΟΥΛΙΕΤΑ και HOT SPOT), μια
συμπαραγωγή με το δανέζικο θέατρο Bidt σε σκηνοθεσία του δανού Eric Pold
και δραματουργική επιμέλεια του Μιχήλ Μαρμαρινού.
Είναι φανερό πως ο Μαρμαρινός κι εφέτος ακολουθεί το δρόμο που άνοιξε με
τον «ΕΘΝΙΚΟ ΥΜΝΟ». Σ’ ένα δρώμενο μικρότερης βέβαια εμβέλειας, αλλά με τα
ίδια υλικά, βάζει το θέατρο να συνομιλεί με την ιστορία και τους ηθοποιούς
να σκουντούν τους θεατές ώστε να μην βολευτούν στις καρέκλες τους. Παρότι
το ζήτημα της συμμετοχής του κοινού παραμένει ανοιχτό τουλάχιστον από την
δεκαετία του 1970, ο Μαρμαρινός το θέτει ξανά και ξανά με συγκινητική
επιμονή σε όλες τις παραστάσεις που έχει σκηνοθετήσει ή επιμεληθεί έως
τώρα.
Στους «Δημόσιους χώρους» η τέχνη του θεάτρου παίρνει τη θέση του βλέμματος.
Ενός ευαίσθητου βλέμματος που δεν κυτάζει απλώς αλλά βλέπει.
Λαμβάνοντας υπόψη τη σύγχρονη ζωή στη μεγαλούπολη, στους καιρούς της
παγκοσμιοποίησης και της μετανάστευσης, διαλέγεται με το άλλο, με το ξένο
και το διαφορετικό. Η πόλη ξένη σε όλους μας, αποκτά νόημα όταν το βλέμμα
δεν προσπεράσει αλλά σταθεί στα κομμάτια της, στην ιστορία της, στα πρόσωπα
των ανθρώπων. Τότε γίνεται φιλική, οπότε και οι άνθρωποι αναγνωρίζονται
μεταξύ τους. Ενας τουρίστας από την Δανία, ξεναγοί τουριστών και ηθοποιοί
από τη χώρα του Αμλετ, ένας άγγελος και μία μεταφράστρια, θα προσπαθήσουν
να δώσουν νόημα στο χάος και να συναντηθούν.
Η παράσταση, σκόπιμα δίγλωσση (ελληνικά και αγγλικά), με ταυτόχρονη
χειροποίητη μετάφραση παρόλα τα μηχανήματα, προσπαθεί να οδηγήσει το βλέμμα
μας στα σημαντικά , να ξεδιαλύνουμε τις παρεξηγήσεις, να μη χαθούμε στη
σκόνη του χάους.
Το έργο είναι η ίδια η παράσταση και σίγουρα δουλεύτηκε στις πρόβες με τη
συμμετοχή όλων. Πράγματι οι ηθοποιοί αποτελούν μια ομάδα (Kristefer Krarup,
Μέντη Μέγα, Ηλέκτρα Νικολούζου, Χρήστος Πασσαλής) και ακολουθούν ενιαίο
ερμηνευτικό κώδικα (κατά μέτωπο συνομιλία με την πλατεία, αυτοσχεδιασμοί,
χορός κλπ) ως performers θεάματος προς πρόκλησιν και όχι τέρψιν του
φιλοθεάμονος κοινού.
ΑΘΗΝΑ 17-12-03
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ