ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ
JAN LAUWERS & NEEDCOMPANY
«ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΗΣ ΙΣΑΒΕΛΛΑΣ» στην «Πειραιώς 260»
σε Σκηνοθεσία – Σκηνικά και Κείμενο του Γιαν Λόουερς
Ο Γιαν Λόουερς κληρονόμησε από τον πατέρα του μία μεγάλη συλλογή
αφρικανικών αντικειμένων. Σαν κι αυτά που βλέπουμε στα μουσεία όλου του
κόσμου. Γι αυτόν ήταν έργο ζωής. Για το γιό του ένα μεγάλο βάρος.
Ο Λόουερς ο νεώτερος, σκηνοθέτης και εικαστικός καλλιτέχνης, αποφάσισε να
μοιραστεί το βάρος του μαζί μας. Εστησε λοιπόν μια παράσταση με εννέα
περφόρμερ, όπου λόγος, μουσική και κίνηση «παίζουν» ισότιμα, μέσα σε ένα
σκηνικό που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η έκθεση των μουσειακών αφρικανικών
αντικειμένων.
Μέσα σ’ αυτό το «δωμάτιο», η Ισαβέλλα, μία γυναίκα 94 ετών, τυφλή, πάντα
ερωτευμένη με τη ζωή, μποέμ, κληρονόμος κι αυτή των παραπάνω αντικειμένων,
μας διηγείται την ιστορία της, που είναι ταυτόχρονα και η ιστορία του 20ου
αιώνα.
Δεν ήταν μόνο η εκπληκτική ερμηνεία της Viviane De MuynK (δεν ξέρω πως,
αλλά είχα την αίσθηση ότι έβλεπα στη φιγούρα της τη δικιά μας Δέσπω
Διαμαντίδου), ούτε ο απόλυτος καλλιτεχνικός συγχρονισμός των υπολοίπων που
μας συγκλόνισε σ’ αυτήν την παράσταση. Αν και δεν ήταν μικρό επίτευγμα η
εικαστική απεικόνηση των σκέψεων και των συναισθημάτων της ηρωίδας, ούτε η
σκηνική της συνομιλία με τους νεκρούς της.
Υπήρχε όμως κάτι βαθύτερο. Συνειδητοποίησα ότι ο σκηνοθέτης είχε ανοίξει τα
«ντουλάπια με τους σκελετούς» για λογαριασμό όλων μας. Για να αερίσει τα
«νεκρά αντικείμενα» μαζί με τις νεκρές ιδέες του 20ου αιώνα και να μιλήσει
για τις αιώνιες ψευδαισθήσεις και τα οράματα που μόνον αυτά επιβιώνουν, ως
τα μόνα «ζωτικά ψεύδη» της ανθρωπότητας.