Τζουζέπε Βέρντι «ΤΡΟΒΑΤΟΡΕ», Οπερα σε τέσσερα μέρη, σε Ενορχήστρωση-
Προσαρμογή – Μουσική Διεύθυνση και Διδασκαλία Χαράλαμπου Γωγιού και
Σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου, από την εταιρεία μουσικού θεάτρου «Οι όπερες των
ζητιάνων», στο BIOS.
Oπερα εκτός των τειχών; Χωρίς βελούδα, χωρίς χλιδή, χωρίς απαστράπτοντα
κοστούμια, χωρίς πόζες, μεγάλη ορχήστρα, ειδική υλικοτεχνική υποδομή, έξω
από την Λυρική και το Μέγαρο μουσικής;
Σαμπάνια σε πλαστικό ποτήρι;
Κλασσική όπερα σε χώρο που θυμίζει αποθήκη ηλεκτρολογικού υλικού, από
ερμηνευτές και μουσικούς τριαντάρηδες και βγάλε, με θεατές και λυρικούς
τραγουδιστές ανακατεμένους και καθισμένους σε πλαστικές καρέκλες;
Σαράντα άτομα ο θίασος μαζί με τους μουσικούς, τη χορωδία και τους
πρωταγωνιστές, με τζιν, φούτερ, βαμβακερά χακί παντελόνια κάτω από τραχύ
φωτισμό. Οι θεατές καθισμένοι γύρω-γύρω, συγχρωτίζονται με τους ηθοποιούς-
λυρικούς τραγουδιστές και χορωδία, πλατεία και σκηνή αποτελούν ένα ενιαίο
σύνολο . Η δράση εφάπτεται σχεδόν μαζί τους.
Είναι αυτό «όπερα»; Κι εμείς είμαστε οι ζητιάνοι;
Ηταν μια πραγματική εμπειρία αυτή η ανορθόδοξη παράσταση που
παρακολουθήσαμε από νέους ταλαντούχους με υψηλού επιπέδου ερμηνείες.
Η στήλη αυτή δεν ειδικεύεται στην μουσικοκριτική . Γι αυτό και
επικεντρώνουμε στη θεατρική αντίληψη της παράστασης και στην επικοινωνία
της με το κοινό.
Ένα είναι σίγουρο. Η αντισυμβατική σκηνική απόδοση, λειτούργησε υπέρ της
δραματοποίησης, έκανε το κοινό συμμέτοχο του δράματος, η μουσική
εκτελεσμένη από πέντε μόλις όργανα (πιάνο, ακορντεόν, τρομπέτα, κρουστά και
κιθάρα) έφτανε αδιαμεσολάβητη στο αιφνιδιασμένο κοινό, που είχε συνηθίσει
να παρακολουθεί την όπερα ως …εξωτικό είδος, που δεν το αφορούσε
συναισθηματικά. Σημειώνουμε τις πρωταγωνιστικές ερμηνείες της Μαρίνας
Κολυβά (Λεονόρα), Μανώλη Παπαδάκη (Κόμης ντε Λούνα), Ιωάννας Φόρτη
(Ατζουτσένα), και Γιάννη Χριστόπουλου (Μανρίκο).
ΑΘΗΝΑ 19-5-08
Μοσχοχωριτου ολγα