«Vanya. Δέκα χρόνια μετά», μια παράσταση εμπνευσμένη από το «Θείο Βάνια»
του Τσέχοφ, από τη Θεατρική Oμάδα Blitz, στο Θέατρο Τέχνης (Φρυνίχου-Πλάκα)
Ο Γιώργος Βαλαής, η Αγγελική Παπούλια και ο Χρήστος Πασσαλής ή Βlitz στη
δεκάχρονη παρουσία τους στη σκηνή, πάλεψαν να δώσουν όχι απαντήσεις αλλά
«σχήμα» και «φόρμα» στο ερώτημα πώς θα μπορούσαμε να ορίσουμε σήμερα το
«θέατρο» του 21ου αι.,
Αμφισβητώντας τις βεβαιότητες και μη αποδεχόμενοι ούτε τη θεατρική σύμβαση,
έφτιαξαν μια κολεκτίβα που θέλησε να δουλέψει με τα υλικά της φαντασίας και
της ποίησης και όχι του ρεαλισμού. Στην ουσία κινούμενοι σ’ αυτό που
ονομάστηκε «επινοημένο» θέατρο ή devise theatre, χρησιμοποιούν τα κείμενα
(δικά τους ή άλλων συγγραφέων) ως υλικό αναφοράς και όχι για θεατρική
αφήγηση. Οι ίδιοι δεν υποδύονται ρόλους, αλλά παρουσιάζουν τον εαυτόν τους
ως πλασιέ ρόλων, ή μπαινοβγαίνουν από τον χρόνο της αφήγησης στον
πραγματικό χρόνο.
Η ζωή και ο θάνατος, οι ματαιώσεις και η αναμονή ενός κόσμου που θα μας
εμπεριέχει, νά το υλικό από το «Θείο Βάνια» που επέλεξαν για φέτος,
κάνοντας το διανοητικό άλμα να αναρωτηθούν πώς θα ήταν οι τσεχοφικοί ήρωες
δέκα χρόνια μετά το τέλος του έργου που πρωταγωνιστούσαν.
Όμως δεν επρόκειτο τελικά για τους ήρωες του Τσέχοφ. Επρόκειτο για τους
ίδιους και την αμηχανία τους απέναντι στη χρονική στιγμή αλλά και τα όρια
της τέχνης τους. Και ενώ έπαιξαν ωραία με τον σκηνικό χώρο που διευρύνθηκε
συμπεριλαμβάνοντας τις σκάλες του θεάτρου Τέχνης και το φουαγιέ, το
εγχείρημα έμεινε μετέωρο τουλάχιστον ως προς τους διακηρυγμένους στόχους
του, εφόσον δεν νιώσαμε τους ήρωες να ξαναζούν και να διορθώνουν ούτε εμάς
να επαναπροσδιοριζόμαστε, παρά μοιραστήκαμε την αμηχανία του κενού και του
ερωτηματικού.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ