“WOLFGANG” του Γιάννη Μαυριτσάκη, σε Σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, από
το ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας
«Σύνδρομο της Στοκχόλμης» ονομάζουν οι επιστήμονες εκείνη την ψυχική
διαταραχή, όπου θύματα κακοποίησης (όμηροι, θύματα αιμομιξίας,
κακοποιημένες γυναίκες κλπ) με έναν τρόπο, αναπτύσσουν συναισθηματική σχέση
με το θύτη, προκειμένου υποσυνείδητα, όπως τουλάχιστον υποστηρίζουν , να
επιβιώσουν.
Ο Μαυριτσάκης δραματοποίησε μια πραγματική τέτοια ιστορία που συγκλόνισε
την κοινή γνώμη το 2006. Η Νατάσσα Κάμπους όταν τελικά δραπέτευσε (μετά από
οχτώ χρόνια ομηρίας) και έμαθε για την αυτοκτονία του βιαστή της δήλωσε,
«ήταν μέρος της ζωής μου και γι αυτό κατά κάποιον τρόπο, θρηνώ γι αυτόν».
Το ίδιο και η ηρωίδα του Μαυριτσάκη δηλώνει στο τέλος του έργου « Δεν σου
κρατώ θυμό. Με προφύλαξες σε δύσκολους καιρούς»…
Πρόθεση του συγγραφέα φαίνεται να είναι, ξεπερνώντας τη ρεαλιστικότητα του
θέματος και την ψυχολογική ή κοινωνιολογική του ανάλυση, να το προσεγγίσει
συμβολικά και αρχετυπικά, πέραν των όρων θύτη – θύματος, να σκιαγραφήσει
τον υπέρτατο φόβο του αρσενικού απέναντι στην θηλυκή προδοσία, που
αναπαράγεται αέναα από τον οικογενειακό κύκλο.
Μέσα από ένα χωμάτινο κλειστοφοβικό σκηνικό με κλαδευτήρια-λεπίδες που
κινούν αόρατοι άνθρωποι, η Κατερίνα Ευαγγελάτου προσπάθησε να μην προδώσει
τα αχνοσχηματισμένα πρόσωπα του συγγραφέα, στηριζόμενη στις πολύ καλές
ερμηνείες του Βασίλη Ανδρέου, της Λουκίας Μιχαλοπούλου (άχαρη όμως η
πρόκληση της έκθεσης του γυμνού της σώματος) και του Μάνου Βακούση.
Το πρόβλημα όμως έγκειται μάλλον στην αδυναμία του συγγραφέα να αναπτύξει
δραματικά τις προθέσεις του και είτε να αναπαραστήσει πειστικά το ψυχικό
τοπίο της ηρωίδας που ταλαντεύεται ανάμεσα στο μίσος και την αποδοχή του
βιαστή της, είτε να στοχεύσει στο συμβολισμό του αρχετυπικού κινήτρου.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ