ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ
ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ Πώς είναι να’ σαι παιδί μέσα στην Κατοχή και τον Εμφύλιο; Να κλείνεις τα δέκα ενώ οι σειρήνες του πολέμου σου τρυπούν τ αυτιά, παιδιά μικρότερα από σένα, μωρά σχεδόν να κλαίνε και να τραβάνε τη φούστα της μάνας σου, ενώ ο πατέρας λείπει σ’ ένα ακόμα ταξίδι, […]
ΤΕΛΙΚΟ Η ΚΥΡΑ ΝΙΚΟΛΙΤΣΑ
ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΚΥΡΑ-ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ Εμενε στο διπλανό σπίτι. Σπίτι, τρόπος του λέγειν, το ισόγειο ενός διώροφου νοίκιαζε με τη μάνα της, που κανονικά ήταν μαγαζί, με τα ρολά του και με τα όλα του, για έτσι δηλαδή το προόριζε ο ιδιοκτήτης με τη γυναίκα του. Ο έμπορος κυρ- Παναγιωτάκης με την κυρά Μαρία τη δασκάλα. […]
ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙΑ
ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙΑ 21 Απριλίου 1967…Ημέρα Παρασκευή, σαν αύριο, Σάββατο του Λαζάρου. Μέρα μουντή, με ζέστη, γεμάτη λες λιγοθυμισμένα αρώματα από τους ανοιξιάτικους κήπους. Μια αναμονή θανάτου με ελπίδα ανάστασης, ανακατεύεται με τη σκόνη του δρόμου, με τα πέταλα των λουλουδιών που ξεφεύγουν από τους μίσχους, τη γύρη και το ζουζούνισμα των μελισσών. Ενας μαύρος […]
ΤΑ ΑΓΝΩΣΤΑ ΚΡΑΤΙΔΙΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ
ΤΑ ΑΓΝΩΣΤΑ ΚΡΑΤΙΔΙΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ Είχε εξειδικευτεί να παραμερίζει τα συναισθήματα όταν αυτά γίνονταν επικίνδυνα. Όταν δηλαδή ήταν μεγάλα. Όταν ερωτεύονταν. Τα’ χτιζε γύρω-γύρω με τείχη κι έφτιαχνε μια δικιά της, μυστική καστροπολιτεία. Ετσι κατάφερνε να φαίνεται στους έξω ήρεμη, χαμογελαστή, γεμάτη. Δίχως ρωγμές. Είχε δηλαδή κατακτήσει μία τεχνογνωσία απώθησης συναισθημάτων, σ’ έναν χώρο ασφαλή, […]
ΣΤΗ ΓΑΔΑ
ΣΤΗ ΓΑΔΑ Το μικρό της smart λες και πήγαινε μόνο του στη Μεσογείων, αυτή σα να έλειπε, μην αναγνωρίζοντας ούτε τον τόπο, ούτε τον χώρο, ούτε τον χρόνο, ούτε την συνθήκη. Γιατί βρισκόταν Φλεβάρη μήνα με ένα παγωμένο ψιλόβροχο να γυαλίζει την άσφαλτο, να θαμπώνει τα τζάμια και να στέλνει τους μικροαστούς στα σπίτια τους, […]
ΣΚΟΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ
ΣΚΟΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ Βγήκε να περπατήσει και την έπνιξαν οι μυρωδιές που είχαν εγκλωβιστεί χαμηλά, κοντά στην άσφαλτο, στον αέρα της λεωφόρου και την εμπόδιζαν ν ανασάνει. Ο ορίζοντας ήταν θολός, η θάλασσα στο βάθος άσπριζε σαν από χνώτα κι εκείνη πνιγόταν σ΄ ένα γλυκό άρωμα λουλουδιών της άνοιξης και μπουμπουκιασμένων δέντρων που χυνόταν […]
ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ Εσκασε νωρίς φέτος το καλοκαίρι, ίσα να ειρωνευτεί τη μελαγχολία της που έμενε ως απωθημένο κατακάθι, βαριά στο στήθος. Δε βρήκε βλέπεις κατάλληλο καιρό να εκδηλωθεί σ’ όλο της το μεγαλείο, καθώς της έπρεπε. Έναν γκρίζο Νοέμβρη βρε αδερφέ ως φόντο, έναν κρύο Δεκέμβρη για να τιμήσει τις γιορτινές μέρες σπάζοντας τα […]
ΠΕΘΑΜΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙΑ2
ΠΕΘΑΜΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙΑ Όταν έβλεπα να πέφτει ένα αστέρι και να χάνεται στην τροχιά τ’ ουρανού νόμιζα, νόμιζα πως έπεφτε η καύτρα του τσιγάρου του πατέρα μου. Πως έκανε το τελευταίο τσιγάρο της μέρας πριν πάει για ύπνο. Δεινός καπνιστής, πέθανε από τσιγαρόβηχα… ΄Ελεγε: «Θα πεθάνω από τσιγαρόβηχα». Δηλαδή από καρκίνο του πνεύμονα. Μετά διάβασα κάπου […]
ΠΕΘΑΜΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙΑ
ΠΕΘΑΜΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙΑ Όταν έβλεπα να πέφτει ένα αστέρι και να χάνεται στην τροχιά τ’ ουρανού νόμιζα, νόμιζα πως έπεφτε η καύτρα του τσιγάρου του πατέρα μου. Πως έκανε το τελευταίο τσιγάρο της μέρας πριν πάει για ύπνο. Δεινός καπνιστής, πέθανε από τσιγαρόβηχα… ΄Ελεγε: «Θα πεθάνω από τσιγαρόβηχα». Δηλαδή από καρκίνο του πνεύμονα. Μετά διάβασα κάπου […]
ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ Η μάνα μας δεν έλεγε παραμύθια. Αυτή τη δουλειά την είχε αναλάβει εργολαβία η γιαγιά. Τα παραμύθια της γιαγιάς προέρχονταν από έναν απροσδιόριστο χώρο και χρόνο, από τα βάθη της κοινοτικής ζωής των βουνών, των κάμπων και των λιμνών και είχαν χρηστικό χαρακτήρα. Ήταν ένα μείγμα παραλογών, λαϊκής αθυροστομίας και εκφράσεων που […]